- Zaraz, a gdzie my płyniemy? - Spytał w imieniu wszystkich jeden z żołnierzy, wysoki i ogolony na łyso, z protezą prawej ręki, tak samo jak ja. - Nie na Inselhorn?
“Asuka” wyraźnie skręcała i zaczęła się oddalać od rozoranej budynkami, rusztowaniami i rurami wyspy.
- Nie bezpośrednio. Zaraz zobaczycie - powiedział nam przyjaźnie jeden z członków załogi.
I faktycznie, dopiero teraz zwróciliśmy uwagę na znajdujący się w pewnej odległości jakiś obiekt. Dużo mniejszy niż Inselhorn, ale i tak potężny i o regularnym kształcie prostopadłościanu.
- Co to jest w ogóle? - Wyraziłem chyba ogólne zdumienie wszystkich. Gigi regulowała przybliżenie swoich gogli.
- Czy to…
- Wywiercone w skale doki dla statków i okrętów, nadbudowane wydobytą skałą. Jest suchy dok do gruntownych napraw lub przebudowy, jest stocznia. Jest też głęboki dok do załadunku, wszystko to możliwe dzięki doświadczeniu i maszynom używanym w Soplu. - Wyjaśnił rzeczowo doktor Ryuuji.
- Ale… my mamy się dostać na Inselhorn…?
- Proszono mnie, żebym wam tego nie mówił, żeby nie zepsuć niespodzianki. Niech będzie i tak - zakończył tajemniczo doktor.
Wpływaliśmy powoli do wielkiej, sztucznej jaskini. Jej ściany i sklepienie było zbudowane ze starannie dopasowanych kawałków skały, podtrzymywanych przez filamentową konstrukcję. Całość chyba nie była w stanie powstrzymać tungstenowych prętów, ale nie miałem innego wyboru niż zaufać ekspertom. Zresztą jeden z nich już czekał na nas: z daleka poznałem sylwetkę machającego do nas Padla.
Powoli schodziliśmy ląd. Padel podszedł do naszej grupki i uściskał każdego z osobna, choć zatrzymał się przy Kosie, która stała nieruchomo, powoli rozglądając się. Nie miałem pojęcia czy coś w ógole widzi, bo kawałek deski dalej zakrywał całą jej twarz.
- Tak się cieszę, że was widzę! Patrzcie tylko - zatoczył dłonią, dumny z zakrytych doków.
- To jest naprawdę imponujące, te doki… - Widziałem, jak szeroki uśmiech Padla staje się jeszcze szerszy. - Ale co w przypadku, wiesz, bombardowania z orbity? To sklepienie nie jest tak grube jak Sopel…
- Mamy system ostrzegania wysoko w atmosferze. Po części dzięki tobie - klepnął mnie w ramię. - Wystrzelili sondę jakiś czas po zakończeniu bitwy; na szczęście orbita, według naszej wiedzy, nic nie szykuje. Przynajmniej na razie… - Westchnął. - W przypadku ataku włączy się bariera taka jak na Inselhorn.
- No właśnie, widzieliśmy tam jakąś czarną sferę… Myślałem, że istnieje tylko jedna bariera…?
- To akurat są jakieś sekrety wojskowe, czyli zdecydowanie nie moja sprawa, ale dzięki pracy tej pary naukowców jesteśmy w stanie powielić tę technologię.
Staliśmy tak przez chwilę w zamyśleniu. W końcu zszedł po trapie doktor Ryuuji.
- I co, zrobiłeś im tę swoją niespodziankę tymi tunelami? - Zwrócił się do Padla.
- Jeszcze im nie powiedziałem!
- Aha. No nieważne, i tak tam teraz będziemy szli, prawda?
- No prawda.
Ruszyliśmy przed siebie ze swoimi plecakami, doktor Ryuuji sam niósł swoje walizki i nie wysługiwał się Ceci, czego się na dobrą sprawę spodziewałem.
Padel prowadził nas w stronę jednego z szybów windy, podobnej do tej, którą zjechaliśmy.
- Panie przodem - powiedziałem do Eve.
- A tobie co znowu? - Roześmiała się.
Może faktycznie coś mi było, bo cały czas miałem w głowie uwagę Gigi, podsłuchaną podczas jej rozmowy z Eve: “dał ci coś?” No właśnie nie. Tak po prostu wyszło. Tak chyba nie powinno być.
Czekaliśmy, aż winda się zapełni: zmieściła się nasza grupa i kilkunastu żołnierzy z protezami, reszta musiała niestety poczekać. Zaczęliśmy zjeżdżać w dół, i w dół, i w dół.
- Jak wy to w ogóle zdążyliście zbudować, wydrążyć, przenieść tyle ton skały w tak krótkim czasie? To chyba niemożliwe…
- A jednak! To chityna.
- Cicho! - Ostatnie, czego się spodziewałem, to doktor Ryuuji próbujący uciszyć Padla jaby ten był małym chłopcem.
- Panie doktorze kochany, tutaj istnienie chityny jest wiedzą powszechną. Bez niej nic by tu nie powstało i szkoda, że nie mieliśmy jej wcześniej. A mamyt jej wręcz w nadmiarze…
Doktor Ryuuji tylko kręcił głową z niedowierzaniem. Padel roześmiał się serdecznie; był w swoim żywiole i byliśmy na jego terenie. Nie pozostało nam nic innego jak dać się mu oprowadzać.
- Czy ta cała chityna… - Wtrąciłem się. - To jest ten zielony przedmiot, który rozwaliłem? Wtedy, podczas bitwy?
- Nie rozwaliłeś, tylko wybiłeś z obwodu. Gdybyś to zniszczył, to nie bylibyśmy w stanie tu nic zbudować. No i uratowałeś tę parę naukowców, bez ich pracy…
- Muszę się z nimi spotkać. - Doktor Ryuuji zaczął się klepać nerwowo po kieszeni, pewnie w poszukiwaniu skręta. - なる早で.
Już dawno nie słyszałem, jak doktor mówił coś w tym języku; musiał być bardzo przejęty.
- A ta chityna… Skąd się wzięła?
- 何。。。Ach, to potoczna nazwa fragmentów EPM. Zespół badawczy, któremu asystowała nasza nieodżałowana Inez, wszedł w posiadanie takiego, który znaleziono w okolicach wraku “Feniksa”. Ledwo przeżyły ten eksperyment, ale ta para naukowców z orbity odniosła dużo większe sukcesy… Ciekawe, skąd wzięli swoją próbkę? - Doktor Ryuuji zastanawiał się na głos.
- Ale jakie to dokładnie ma właściwości? - Byłem teraz najzwyczajniej w świecie zaintrygowany.
- Tego jeszcze… - Doktor łypnął okiem by sprawdzić, gdzie stoi Gigi, ale ta właśnie gestykulowała coś w kierunku cierpliwie słuchającej Romi. - Tego jeszcze nie wiemy, samo istnienie chityny według znanej nam fizyki powinno być niemożliwe, tak samo, jak nasze drugie słońce... To coś jak połączenie grawitacji z energią w postać stałą, ale nie mamy jeszcze równań matematycznych, by to dokładnie opisać… Na razie traktujemy to na zasadzie czarnej skrzynki: podajemy coś na wejściu i uzyskujemy coś na wyjściu.
- Podajemy trochę energii elektrycznej i otrzymujemy dużo, dużo większą sferę pochłaniającą energię, którą możemy sterować na różne sposoby - podsumował Padel. - Dzięki temu mogliśmy przenieść takie gigantyczne ilości skały, a to dopiero początek!
- Ale… jaką energię to pochłania?
- Kinetyczną. Obrót planety.
Doktor Ryuuji otworzył usta ze zdziwienia.
- Dokładnie tak. - Kontynuował usatysfakcjonowany Padel. - Sfery pochłaniania energii możemy włączać i wyłączać do woli, jeśli zrobimy to z odpowiednio wysoką częstotliwością, wywołujemy efekt w praktyce oznaczający zmniejszoną grawitację. To nie jest dokładnie to samo i nie wiemy dokładnie jak, ale działa. Dzięki nawierconym otworom i umieszczeniu w nich obwodów z małymi kawałkami chityny możemy oddzielić i przenieść duże kawałki skał w relatywnie krótkim czasie, w dodatku dużo bezpieczniej niż przy użyciu materiałów wybuchowych.
Doktor zatopił się we własnych myślach.
Winda właśnie zaczęła zwalniać i w końcu zjechaliśmy na samo dno tunelu. Pomijając inne kolory warstw skał, wszystko bardzo przypominało Sopel: potężna pieczara, która pewnie służyła do przechowywania maszyn, rozwieszone wszędzie lampy imitujące światło słońc, stacja kolejki - wprawdzie nie było to tak dopracowane jak w bazie blisko północnego bieguna, było widać kupy gruzów i wszędzie było dość dużo pyłu, ale było jak najbardziej funkcjonalne. No i zbudowane w rekordowym czasie.
- Chciałbym zobaczyć wasze maszyny… - Doktora Ryuujiego coś wyraźnie trapiło. - Jeden kawałek chityny był w stanie chronić całe Inselhorn, a teraz można tyle zbudować…
- Nie jest to nic skomplikowanego - machnął ręką Padel. Jak mówiłem, puszczamy strumienie grawitacji, tak je dla uproszczenia nazywamy, w określonym kierunku i o określonym wektorze, wyciągając lub pchając setki ton. Wystarczy je tylko odpowiednio pokierować, jak balon na wietrze. Finezji w tym nie ma.
Nastała krótka cisza, którą postanowiłem przerwać, bo byłem bardzo ciekawy.
- Jesteśmy pod dnem czarnego oceanu, prawda?
- W sumie tak, ale mówiąc ściślej: warstwa filamentu nie sięga do samego dna, ale jest na tyle gruba, że schodzenie z powierzchni pod wodę jest po prostu niepraktyczne. Już wybijałem wojskowym łodzie podwodne z głowy - Padel wzruszył ramionami. - Podwodne miasto nie jest niemożliwe, ale drążenie jaskiń i tuneli mamy dużo lepiej opanowane… O, chyba wszyscy już wsiedli!
Kolejka ruszyła. Tunel nie ciągnął się tak długo, jak w Soplu, ale i tak podróż trwała kilkanaście minut.
- Jedziemy do sekcji mieszkalnej, gdyby ktoś miał wątpliwości - nasz gospodarz uśmiechnął się do nas.
- Czy Gabrielle… też jest tu z tobą? - Spytała Eve.
- Ona akurat nie, wiesz, ciąża jest już zaawansowana, Gabrielle ma problemy z poruszaniem się… Uznaliśmy, że lepiej będzie, gdy zostanie na Soplu. Nie chodzi tu o obawy o bezpieczeństwo, mieszka tutaj ładnych parę rodzin zarówno konstruktorów, jak i wojskowych, no i tworzą się nowe… Zresztą - zerknął na swoją mobilkę - zaraz sami zobaczycie. Czekają już na was.
Wysiedliśmy w sekcji mieszkalnej. Znajdowała się w wielkiej jaskini, tym razem o sklepieniu podtrzymywanym filamentowymi słupami i wspornikami, i była dużo skromniejsza niż te, które znaliśmy, ale i tak mieściło się tu kilkanaście wielkich bloków, pomiędzy nimi ciągnęły się ulice, budowano park.
- Tak, mamy zasilanie, hydraulikę, farmy hydroponiczne, wytwórnię białka, generatory hadwao… Ale dosyć już o tym. Patrzcie, kto was wyczekiwał.
Przed nami stała grupka mężczyzn i parę kobiet. Niektóre twarze poznawałem. To ci członkowie “Arki”, którzy przeżyli bitwę bez istotnego uszczerbku na zdrowiu i zostali tutaj. Machali do nas, w rękach trzymali pakunki z prezentami.
- Oto nasi szpitalnicy! - Zawołał ktoś. Od razu wiedziałem, że ta nazwa się przyjmie.
Grupka powoli zaczęła podchodzić do weteranów, natomiast ja, Eve, doktor, stojąca za nim Ceci, Mimi, Monter, Gigi, Kosa i Romi trzymaliśmy się z boku. Nie mieliśmy jakichś specjalnych relacji z tymi ludźmi.
Gdzieś między budynkami dało się słyszeć muzykę.
- Eve! ギギ!- Usłyszeliśmy gdzieś z tłumu. Między kilkoma kobietami przecisnęła się Riko i zaczęła biec ku nam: wpadła w wyciągnięte ramiona Eve i trwały tak chwilę w uścisku. Gigi też do niej podjechała. Zaczęły rozmawiać, choć Gigi raczej potakiwała, niewiele rozumiejąc. Podobno opracowali dla Riko jakiś uproszczony system komunikacji, ale w tej chwili o nim zapomniała z ekscytacji.
- Eee, i jak tam u niej? - Zapytałem po chwili, przysłuchując się ożywionej konwersacji.
- Ma się dobrze. Spotkała się z rodzicami, choć byli w osobnych pomieszczeniach. Zdaje sobie sprawę z tego, jak teraz wyglądają, ale oni nie chcą jej straszyć. Jej to nie przeszkadza, ale nie chce robić im przykrości. Rozmawiają ze sobą codziennie po parę godzin. Liczą, że kiedyś wrócą do normalnych ciał.
- Może nie powinienem pytać, ale, wiesz, “Arka”? Co tam się stało…?
Eve zastanowiła się przez chwilę i w końcu zapytała. Długo słuchała złożonej z kilku języków odpowiedzi, intensywnie potakując głową. Widziałem, że coraz silniej ściska Riko za ramiona. W końcu dziewczynka zamilkła i spuściła wzrok na wypolerowaną, kamienną posadzkę.
Eve po chwili wytarła wilgotne oczy i skierowała się ku mnie.
- Była sama w kajucie kapitańskiej. Gdy zaczęły się wybuchy i “Arka” spowolniła, wpadł tam Kapitan wraz z grupą oficerów, sprawdzali coś na monitorze na jego biurku. Słyszała jak mówili, że “wyłoniło się Oko”. Wtedy… - Eve potrzebowała chwili, by odzyskać kontrolę nad głosem. - Wtedy cały lotniskowiec zaczął ogłuszająco trzeszczeć, nie mogła tego wytrzymać i zakryła uszy. Oficerowie wybiegli, a Kapitan ją szarpnął i wepchał do kapsuły ewakuacyjnej, którą miał zamontowaną w ścianie kajuty… Było tam miejsce tylko dla jednej osoby, więc Kapitan dał jej tylko małe pudełko i zatrzasnął drzwi. Siedziała tak w ciemnościach, wszystko wokół zgrzytało ogłuszająco, chyba usłyszała krzyk Kapitana, a potem wszystko nagle ucichło. Nie pamięta jak długo tam siedziała, aż w końcu ekipy ratownicze ją znalazły i wyciągnęły. Kapitan… on tam zginął, zmiażdżony.
Riko dała Eve prostokątne, czarne pudełko.
- Dla mnie…? Dlaczego… Że znaliśmy go lepiej?
Eve otworzyła wieczko pudełka, westchnęła. Pokazała mi, co jest w środku.
Było to zdjęcie przedstawiające młodego Kapitana w cywilnym stroju, jakąś nieznaną mi kobietę oraz dziewczynkę, która musiała być naszą Doktorką; mówiąc dokładniej była to Inez przed wypadkiem podczas prac nad tajemniczym obiektem, który - jak się dzisiaj dowiedziałem - potocznie nazywa się chityną.
Cała nasza grupka: ja, Eve, Gigi i Riko staliśmy tak chwilę w zamyśleniu. Wyrwały nas z niego dźwięki muzyki i jakaś wrzawa.
- Co się dzieje? - Spytała Gigi. Podeszła też do nas Romi, która wzięła na siebie obowiązek pchania wózka Gigi, ku zadziwiającemu braku protestów naszej koleżanki.
- Najwyraźniej wesele.
- Co? Aha, to… - Gigi podrapała się po głowie. - Zwyczaj obecny w większości ziemskich kultur…
Podeszliśmy bliżej, bo i tak musieliśmy czekać na kolejkę, która zabierze nas do szybu prowadzącego na Inselhorn. Większość cywili nie miała tam wstępu ze względu na utrudnione poruszanie się i związane z tym niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia.
Przeszliśmy parę ulic zbliżając się do placu, gdzie znajdowało się źródło dźwięku; kilku mężczyzn grało na archaicznie wyglądających instrumentach, widzieliśmy też tańczące pary, były też stoły zastawione potrawami, których wcześniej nawet nie widziałem na oczy. Przy największym stole, w centrum uwagi, siedziała para wpatrzonych w siebie młodych ludzi, bezbrzeżnie szczęśliwych. Panna młoda ubrana była w białą, tęczowo połyskującą na brzegach suknię i miała naszyjnik i kolczyki z lśniącymi kamyczkami, pan młody ubrany był w galowy mundur.
- Eve, zobacz, są młodsi nawet…
Eve popatrywała na mnie spode łba, chyba wyczekująco.
- …od nas? - Dokończyłem niepewnie. Cisza. - Nie, naprawdę nie wiem, o co ci chodzi?
Westchnęła i poszła w kierunku stacji.
***
Pożegnaliśmy się z Riko, zostawiliśmy też za sobą Ceci, która miała wspomóc swoją pracą lokalny szpital. Reszta szpitalników trzymała prezenty, które dostali od mieszkańców, niektórzy dali się też namówić na spróbowanie weselnych potraw czy potańczyli chwilę, ale wiele czasu na to nie było. Natomiast ja znowu miałem w głowie zachowanie Eve, jak i podsłuchane od Gigi słowa: co mogę jej dać? Może te lśniące kamyczki, które miała panna młoda?
Podszedłem do Padla.
- Słuchaj, dziękuję ci za oprowadzenie nas, ale jeszcze mam taką sprawę… Widziałem te lśniące kamyczki, parę dziewczyn na Soplu miało takie, i teraz ta panna młoda…
- A, biżuteria? Kamienie szlachetne? Dla wybranki serca, jak rozumiem? - Klepnął mnie pojednawczo w ramię. - Nie ma problemu, są dosyć rzadkie, posłałem parę Gabrielle, ale zostało mi trochę w zapasie… Znam kogoś, kto robi z nich fajne rzeczy. Podobno Komitet krzywo patrzy na takie nierówności w dystrybucji dóbr, ale tu Komitetu nie ma, prawda? - Uśmiechnął się.
Też uśmiechnąłem się niepewnie w odpowiedzi.
- Masz załatwione - zapewnił mnie. - Poproszę znajomego o coś ekstra i ci podeślę na Inselhorn, będzie za dzień lub dwa, okej?
- Dzięki wielkie.
Przed wejściem do windy prowadzącej na Inselhorn Padel musiał się już z nami pożegnać.
- Mięśnie już nie te, co na “Arce”, a teraz nie mam czasu ładować się w egzoszkielet, wybaczcie - przepraszał nas, ze szczerym żalem w głosie.
- Nie ma sprawy, pewnie się jeszcze spotkamy przy jakiejś okazji.
- A jasne, szczególnie, że jedziemy teraz ostro z nowym projektem, takim naprawdę fajnym.
- To nie jest kolejna wojskowa tajemnica…?
- Wręcz przeciwnie, to kolejny habitat mieszkalny, tym razem z wygodniejszym wyjazdem na powierzchnię. Jest tu kilka wysp w pobliżu, myślimy nawet o plaży!
- O czym?
- Zobaczycie! - Pomachał nam na pożegnanie. - Napiszcie do mnie w razie czego!
W tym czasie Romi i Eve pomagały Gigi wstać z wózka i wsiąść do egzoszkieletu dostosowanego specjalnie dla niej: wąskie siedzisko lekko podpierające pośladki i długie metalowe nogi z rurowatymi klatkami, do których powoli wsuwano do niedawna bezwładne nogi Gigi.
- Czy naprawdę musimy na nią czekać… - Mruknął jeden z weteranów.
- A tobie co nie pasuje? - Warknęła na niego Romi, nim ktoś inny zdążył zareagować. - Sam do niedawna jeździłeś na wózku, a teraz taki cwany? - Wskazała na niego oskarżycielsko palcem. - A pana doktora to się już nie czepiasz? - Doktor Ryuuji nieporadnie wchodził do egzoszkieletu o uniwersalnym rozmiarze i zapinał pasy i filamentowe klamry.
- Słuchaj no, panienko…
- Żadne “panienko”, ty...! - Naskoczyła na niego Romi.
- Błagam, nie teraz - zareagowałem słabym głosem, prawie błagając.
O dziwo, moje słabe jęknięcie poskutkowało natychmiast.
- My, dziewczyny, musimy się trzymać razem - szepnęła Romi do Gigi i Eve.
Patrzyły na nią ze zdziwieniem, i czy mnie oczy nie mylą, z odrobiną podziwu? Nawet Gigi? Niemożliwe, chyba mi się zdawało. Kosie cała sytuacja wydawała się być doskonale obojętna.
W końcu przyjechała winda. Po długiej jeździe w górę poczułem szarpnięcie: to sferyczna bariera zaczęła wysysać energię kinetyczną z naszych ruchów. Doktor zaczął ciężej oddychać.
- Daje pan radę?
- Nie mam wyboru.
Po chwili zaczął chwytać płytsze, ale częstsze oddechy i wyraźnie się uspokoił. Pozostali trzymali się w miarę dobrze, nawet Gigi, która też w swoim czasie odbywała regularne treningi… Albo się znowu czymś naszprycowała. Nie wiem, czy Kosa odbywała jakiś trening, ale chyba nie; natomiast działanie sfery wydawało się nie mieć na nią żadnego wpływu. Ciekawe kiedy doktor Ryuuji to zauważy i zacznie się szaleństwo badań? Ale na razie miał własne problemy i postanowiłem nie zwracać mu na to uwagi.
Natomiast Eve nie odzywała się, pogrążona w myślach. Obracała w rękach prostokątne pudełko otrzymane od Riko, w końcu zdecydowała się je schować do jednej z kieszeni na pasie swojego kombinezonu.
Odsunęły się kraty windy i wyszliśmy na powierzchnię skalistej wyspy. W niczym już nie przypominała krajobrazu, który zapamiętałem z akcji desantowej: przed nami wyrastał potężny, poskładany z czarnych modułów budynek, a do skalistego zęba wczepione były kolejne. Prowadnica startowa była nienaruszona, a potężne rury pompowały chyba płynny filament do podziemnych hal, gdzie musiano przerabiać potężne ilości materiału.
Produkcja też szła pełną parą: niedaleko nas, za barierą ochronną, kroczyło kilka kilkunastometrowych mechów, a każdy z nich niósł jeden moduł nowo powstającego budynku.
Spojrzałem w stronę brzegu, w stronę czarnej sfery: prowadziły tam tory, po których co jakiś czas jeździły wózki z kilkumetrowymi egzoszkieletami, rozmiarem przypominającymi te Modliszek, albo wagony z materiałem. Czy wojsko pewnego dnia wyjawi nam z satysfakcją, że to właśnie reperowana “Arka”, jakby to była jakaś wielka tajemnica? Może nawet naprawią drzwi do Audytorium…
Powitał nas oficer w standardowym egzoszkielecie.
- Witam szpitalników! - Więc ta nazwa dotarła aż tutaj. Albo właśnie stąd pochodzi. - Proszę za mną! Piękne kwatery mamy dla was, przestronne, można mieszkać nawet we dwójkę!
- My nie z takich! - Odkrzyknął ktoś od razu.
Humory dopisywały.
Poszliśmy raźno wyżłobioną w skale i utwardzoną drogą w stronę jednego z budynków, do którego mieliśmy wchodzić pojedynczo. Każdemu rozdawał karty dostępu. Nasza grupka została końcu.
- Osoby w egzoszkieletach, proszę za mną… - Machnął ręką.
Gigi i doktor poczłapali do innego budynku, zapewne przystosowanego do potrzeb osób mających problemy w poruszaniu się pod barierą. Czemu jej nie wyłączą na czas prac? Boją się, że ktoś coś wysa… aha. Pod kopułą środki wybuchowe praktycznie nie funkcjonowały, bo im większa energia, tym szybciej jest pochłaniana.
Toporna, wojskowa logika, ale pewnie skuteczna.
Ja i Eve weszliśmy do budynku. Był przestronniejszy od sekcji mieszkalnych “Arki” i niewiele więcej pozytywnego można było o nim powiedzieć: zbudowany z gotowych modułów filamentowych wielopiętrowy budynek nie był zbyt przytulny, ale przynajmniej jakoś łatwiej było się w nim poruszać niż na zewnątrz. Na każdym piętrze było chyba z dziesięć kwater, a nasza kwatera była na czwartym z sześciu, przynajmniej według panelu kontrolnego windy. Schody też były dostępne, ale jakoś nikt nie miał w tej chwili ochoty z nich korzystać, a już na pewno nie z bagażami. Na parterze były pomieszczenia socjalne, jadalnia i tak dalej, ale spieszyło nam się zobaczyć, jak będziemy tu mieszkać.
Było to mniejsze mieszkanie niż to, które mieliśmy na Soplu (czy nasze przydzielą teraz komuś innemu?), z czarnymi ścianami, nie było też kuchni, ale poza tym… wszystko było okej. No i mieliśmy okno, takie prawdziwe, nie ekran je imitujący. Widok nie był specjalnie ładny, chyba że ktoś naprawdę lubi poprzecinany rurami skalny brzeg, leniwie pełzające fale czarnego oceanu oraz szare chmury, ale do tego byliśmy przyzwyczajeni na “Arce” i od razu nam się tutaj spodobało. Zaczęliśmy się rozpakowywać, cały czas mając z tyłu głowy wojskowy rygor. Życie odzyskiwało znany mi porządek.
Cykl świateł wskazywał już na późny wieczór. Byliśmy potwornie zmęczeni, szybko uporaliśmy się z wieczorną toaletą, zasunęliśmy zasłony aby imitować noc i wskoczyliśmy do łóżka, gdzie niemal od razu zasnąłem. Przeważnie spałem jak kamień, bez żadnych snów - dziwne wizje czarnych fal i inne bzdury już dawno odeszły do przeszłości.
Tym razem jednak obudziłem się w środku nocy: spojrzałem obok na Eve, ta jednak spała głęboko. Dopiero po chwili dotarło do mnie, co jest nie tak: słyszałem szloch. Przytłumione, zniekształcone łkanie, dosyć ciche, ale nadal słyszalne. Dobiegało spoza naszego mieszkania, widocznie połączenia naprędce stawianych modułów miały taki nieoczekiwany efekt. No cóż, nie moja sprawa: nakryłem odsłonięte ucho ramieniem i ponownie natychmiast zasnąłem.
***
Nie było dla nas niespodzianką, że rano powitały nas oboje wezwania na konferencję w południe. W jadalni dowiedzieliśmy się, że Monter również dostał takie, choć nie rozmawialiśmy z nim o tym długo.
W pomieszczeniu socjalnym wisiała aktualna mapa Inselhorn z ogólnym opisem co gdzie jest. Naszą uwagę przykuł duży, biały krzyżyk opisany jako “monument”, znajdujący się mniej więcej w miejscu kraksy naszego helikoptera.
Zwróciłem się ku Eve.
- Mamy jeszcze trochę wolnego czasu…
- Chodźmy, powinniśmy zdążyć.
Szliśmy powoli w kierunku tego “monumentu”, bo chcieliśmy się przekonać czy to jest naprawdę to, czego się domyślaliśmy, ale nie chcieliśmy głośno przyznać. Nie byliśmy jedyni: utworzyła się z nas grupka kilkunastu osób i z daleka widzieliśmy już mały tłum.
Ów “monument” był stosem gładkich kamieni, ułożonych w kształt stożka. Na każdym z kamieni wygrawerowane było imię i prosty portret. Na szczycie ustawiony był duży, kulisty kamień z podobizną Kapitana. Kopiec był wysoki na około dwa metry.
- Czy… - Głos mi się załamał na chwilę. - Czy widzisz tam Doktorkę?
- Drugi rząd od góry, tu po prawej - wskazała palcem Eve.
- A tu jest Gamoń - pokazałem.
Wszyscy patrzyliśmy w ciszy, Eve znalazła portrety swoich koleżanek i przyglądała się im. Nagle usłyszałem lekki szum - to właśnie przez mały tłum przechodziła Kosa, a ludzie rozstępowali się przed nią bezgłośnie. Wysoka dziewczyna z twarzą ukrytą za płaską, prostokątną deską popatrzyła na monument, po czym zaczęła go okrążać, aż wróciła do punktu startowego. Opuściła głowę.
- A ona co znowu… - Nawet nie zauważyłem, jak dotarły do nas Gigi i towarzysząca jej Romi.
- Nie ma znaczenia, kim jesteśmy. - Powiedziała cicho Kosa. - Żadna cena nie jest zbyt wysoka, żadna droga nie jest zbyt długa, jeśli tylko Czarna Gwiazda spełni nasze życzenie. - Oznajmiła.
Nie mam pojęcia jaki proces myślowy stał za decyzją o tym, że przywiezienie jej tutaj to może być dobry pomysł. - Skomentowała Gigi. - Nie powinni jej tak puszczać bez żadnego nadzoru!
Może to my mamy ją obserwować, pomyślałem sobie.
- Z każdym dniem jestem bliżej Kodu Zbawienia. - Kosa powiedziała to z przekonaniem do Gigi, po czym znowu zwróciła się w stronę monumentu.
Powoli uklękła przed płaską, kamienną płytą, na której ludzie umieszczali różne przedmioty: drobne przedmioty należące do poległych, jakieś koraliki, figurki EPM. Świec nie było, nie za bardzo chciały się palić pod barierą.
Kosa dotknęła gołej skały i spod jej dłoni wyrósł, niczym jakaś roślina… mały, kamienny krzyż.
- A co to? - Zainteresowała się Romi.
- Krzyż. - Wyjaśnił Monter, który teraz też do nas dołączył. - Obecny w wielu ziemskich religiach symbol męczeństwa, ale też poświęcenia i ofiary, a w chrześcijaństwie również zmartwychwstania… - Czytał ze swojej przerobionej mobilki.
- Spieprzaj no z tym! - Gigi w tym momencie puściły nerwy. - Obrażasz pamięć o poległych swoimi zabobonami…! - Z rozpędu podbiegła i kopnęła nogą egzoszkieletu w kamienny krzyż, rozbijając go na kawałki. - Idź już stąd sobie, obrażasz to miejsce…! - Kierowała oskarżycielsko dłoń egzoszkieletu w stronę stojącej bez ruchu Kosy.
Umilkła, gdy zobaczyła, że kawałki rozbitego krzyża powoli toczą się ku sobie i scalają.
Siobhan spojrzała na monument, skłoniła powoli głowę w geście szacunku, odwróciła się i poszła. Ja jeszcze zostałem, bo Eve klęczała jeszcze przez chwilę przy kamyczku na samym dole monumentu, na którym wygrawerowana była psia mordka.
Ubraliśmy się w nasze kombinezony i ruszyliśmy według mapy do kwatery głównej. W międzyczasie przyszło do mnie powiadomienie, że na stacji towarowej czeka na mnie do odbioru przesyłka od Padla, ale nie miałem już teraz czasu po nią pójść.
Kwatera główna to był dość skromnie wyglądający budynek, również zbudowany z modułów, i wgryzał się mocno w skalną ścianę: byłem pewien, że są tam całe schrony, a może nawet wyjścia ewakuacyjne na wypadek ataku.
Staliśmy chwilę w poczekalni, oprócz nas był między innymi Monter, całkiem poważny jak na niego; po chwili przyczłapała Gigi, przyszło też kilku innych szpitalników, ale nie wszyscy. Po kilku minutach weszliśmy do środka.
Sala przypominała nieco tę, w której doktor Ryuuji wygłaszał swoją prezentację: może wygląd tego modułu oparto na wyglądzie tamtej sali? Choć wrota do niej prowadzące były dużo większe, pewnie żeby wpuszczać osoby w różnego rozmiaru egzoszkieletach.
Poznałem siedzących w pierwszych rzędach kapitanów Renoira i Verso, których widziałem wieki temu jeszcze na “Arce”, gdy formowała się grupa uderzeniowa. Oni akurat byli bez egzoszkieletów, ale paru innych wysoko postawionych wojskowych stało w swoich egzoszkieletach bliżej ściany, aby nie zasłaniać mównicy.
Obok wojskowych stała… para naukowców, groteskowe sylwetki ludzkich głów zamontowanych na wielkich, mechanicznych ciałach. Na Inselhorn widziałem ich, jak byli zespawani ze sobą, teraz już ich rozdzielono. Obok nich siedział… Młotek, cichy, skupiony. Lekko zamachałem do niego, ale albo nie zareagował, albo mnie nie zauważył.
W końcu trochę nas już wewnątrz się zebrało: oprócz szpitalników było jeszcze sporo innego personelu wojskowego, niektórzy nawet bez egzoszkieletu.
Gdy wszyscy zajęliśmy swoje miejsca, na mównicę wyszedł w swoim egzoszkielecie doktor Ryuuji. Co ciekawe, był oprócz tego ubrany w kombinezon bojowy, co znowu, po raz któryś już z rzędu, przypomniało mi naszą mentorkę.
- Witam zgromadzonych… - Zaczął.
- Pewnie Ceci znowu mu pisała - mruknęła stojąca obok nas Gigi.
- Dziękuję za przyjęcie w struktury wojskowe i jestem pewien, że nasza współpraca będzie owocna. Na początek chciałem ogólnie podsumować to, co wiemy, a później przejść do zastosowań, że tak to określę, praktycznych.
Wszyscy słuchali z uwagą.
- Po niszczycielskim ataku z orbity prawie wszystkie ludzkie osiedla na Edenie przestały istnieć, został tylko Sopel. Możliwe, że są gdzieś jakieś pojedyncze, małe osiedla, ale nie mają one żadnego wpływu na naszą sytuację. Po tym ataku większość powierzchni mórz i oceanów pokrył czarny filament, a niebo zasnuły chmury pyłu, blokując większość światła słońc, co znacznie zredukowało i wyraźnie zmieniło florę Edenu. Większość fauny, przybyłej tutaj wraz z Pionierami, zginęło.
Pokiwaliśmy w zamyśleniu głowami, uświadamiając sobie rozmiary apokalipsy, którą przeżyliśmy.
- Czarny, płynny materiał, zwany potocznie filamentem, jest materiałem idealnie neutralnym, który poddany działaniu niektórych sił, takich jak strumienie elektronów, zmienia swoje właściwości, może też się poruszać. Choć wykorzystujemy ten materiał praktycznie do wszystkiego, nie poznaliśmy go jeszcze w całości: nie wiemy, jakie są granice jego możliwości, nie potrafimy go wyprodukować, jedynie korzystamy z tego, co jest w oceanach.
Albo stworzymy z niczego, korzystając przy tym z paradoksu Banacha-Tarskiego, dodałem w myślach. Oczywiście korzystałem z wiedzy przekazanej mi przez Milionera.
- Sporo naszej obecnej wiedzy na ten i inne nieznane wcześniej ludzkości tematy pochodzi od społeczności naukowców, którzy odcięli się od reszty cywilizacji Edenu i na Soplu prowadzili badania, na które normy etyczne wyznawane przez innych Pionierów nie pozwalały…
Jeśli choćby tylko część z nich miała do badań takie samo podejście, jak Xavier…
- … Niemniej jednak wiele z ich odkryć okazało się być niezwykle pomocnych w sytuacji, w jakiej znalazła się nasza cywilizacja po bombardowaniu. Dostęp do niektórych badań jest jednak dalej blokowany przez Komitet zarządzający Soplem, odpowiadający przed nieznanym mi bliżej Milionerem…
Nerwowe poruszenie wśród wojskowych.
- Mam przypuszczenie graniczące z pewnością, że istotna część wiedzy na temat pochodzenia filamentu, jak również Emanacji Pierwotnych Mieszkańców, jest ukrywana przez Komitet, prawdopodobnie z polecenia Milionera.
Dziadek opowiedział mi wszystko, co ukrywał przed innymi: jak to filament stanowi habitat Ekspedycji, z którą osobiście się komunikowałem, a konkretniej z Omenem… Był aż tak pewien, że nikomu o tym nie powiem ze względu na okoliczności? Jeśli tak, to… miał rację. Nie miałem zamiaru uświadamiać doktora Ryuujiego z tego samego powodu, dla którego nie wyjawiłem niczego Doktorce.
- Mimo to udało nam się dokonać przełomu w stosowaniu filamentowych protez, które poddane niezwykle subtelnym impulsom elektrycznym adaptują się do ciała i umysłu pacjenta, co kompletnie eliminuje niezwykle bolesny i ryzykowny proces samodzielnej adaptacji, równocześnie wyraźnie zwiększając możliwości fizyczne ponad to, co było do tej pory dla człowieka możliwe. W dalszej przyszłości nie jest wykluczenie wprowadzenie operacji zastępowania kończyn wyspecjalizowanymi filamentowymi kończynami jako standardu…
Jeśli oni myślą, że zgodzę się na to, by odcinać ludziom kończyny i zastępować je protezami, to się grubo mylą.
- Jeszcze większą zagadkę stanowi materiał zwany chityną, o którym wiemy tyle, że może kontrolować energię i grawitację i staliśmy się w tym dość dobrzy, a to dzięki pracy moich kolegów - wskazał dłonią na parę naukowców przerobionych na bioroboty. - Niestety po krótkim okresie współpracy między Komitetem a wojskiem na czas operacji desantowej podziały znowu się uwidoczniły. Jednym z rezultatów operacji było zdobycie dużych ilości chityny oraz wiedza, jak ją wykorzystać, ale już wkrótce Komitet przyśle tu swoich przedstawicieli grożąc, że jeśli nie udostępnimy im tej wiedzy, to mogą odciąć swoje wsparcie, co w praktyce oznacza wzięcie na zakładników rodziny pracujących tu… ahem.
Doktor zrozumiał, że powiedział trochę za dużo. Sam byłem wstrząśnięty uświadamiając sobie skalę podziału między tymi dwoma ośrodkami, która znacznie wykraczała poza eufemistyczne określenie Doktorki: “Milioner nie lubi się z wojskiem”.
- Tymczasem zagrożenie z Orbity nie zniknęło. Frakcja określana mianem “Sztucznej Inteligencji” okazała się być radykalną grupą pragnącą wyeliminować wszystkich tych, których postrzegają za “ułomnych” lub “zanieczyszczonych”... Ale o tym opowiedzą już moi koledzy, zapraszam!
Pokiwał ręką, a groteskowa para robotów z ludzkimi głowami wstała i weszła na podest. Mieli całą moją uwagę, bo oto wreszcie miałem się dowiedzieć czegoś o Orbicie z pierwszej ręki. Może nawet powiedzą coś o Derpim?
Do mównicy jako pierwszy podszedł mężczyzna. Ekran za jego plecami obecnie pokazywał zbliżenie na jego twarz.
- Witam wszystkich zgromadzonych. Nazywam się Edward, a to moja żona, Misato…
Ekran teraz pokazał twarz kobiety. Dopiero teraz zauważyłem, że kształt jej oczu jest podobny do tych, które mieli Eve, Gigi czy nawet doktor Ryuuji.
- Jeszcze raz dziękuję za udzieloną nam pomoc i okazane wsparcie, jak również za opiekę nad naszą ukochaną córką, Riko…
Eve poszukała swoją dłonią mojej i ścisnęła ją.
- Chciałem to kolejny raz podkreślić, nim przejdę do omawiania sytuacji na Orbicie. W każdym razie… - Obejrzał się na Misato. - Konflikt między naszymi grupami zaczął się parę pokoleń temu, gdy ludzie z, za przeproszeniem, defektami oddzielili się od tak zwanych “czystych” i uznali, że założą własne osady na planecie. To prawdopodobnie w tym czasie większość maszyn zdolnych do tworzenia kopii ludzkich została rozmontowana, ze względów etycznych używamy ich tylko w ograniczonym zakresie do celów medycznych, jak przeszczepianie utraconych w wypadkach kończyn.
Czyżby spojrzał na mnie?
- Bogaty w zasoby Eden pozwalał na błyskawiczny rozwój, podczas gdy Orbita utrzymywała swój porządek, ograniczana przez małą ilość miejsca do życia. Budowaliśmy nowe obiekty korzystając z zasobów transportowanych z Edenu, okazyjnie wspomagając się minerałami wydobywanymi z małego pasa asteroidów, co jednak było bardzo kosztowne i niebezpieczne…
Edward westchnął.
- Na Edenie istniało wiele portów kosmicznych, gdzie kwitł handel wymienny: technologia za zasoby, co trwało do czasu, gdy filament, wtedy jeszcze znajdujący się w jednym punkcie na środku oceanu, zaczął być używany masowo do produkcji wszystkiego. Wykorzystywanie tak obcego materiału bez jego należytego zbadania było już nie do przyjęcia dla większości pozostałych na orbicie ludzi, których przodkowie przybyli tu w celach naukowych, nie osadniczych. Konflikt eskalował, ale nie byliśmy w stanie mierzyć się z produkowanymi w szaleńczym tempie okrętami i samolotami. Wszystkie nasze porty zostały zniszczone…
Pomruki niezadowolenia robiły się coraz głośniejsze, Edward przerwał. Do mównicy podeszła Misato.
- Rozumiemy, że są to kontrowersyjne tematy, ale musimy wszystko wyjaśnić, od początku do końca. Nie wszyscy mieszkańcy orbity popierają działania radykalnej grupy, ale gdy ci przejęli kontrolę nad sterowaniem systemami podtrzymywania życia, to naprawdę nie możemy wiele zrobić.
- Proszę nam powiedzieć kto jest przywódcą - spytał jeden z wojskowych.
- Ciałem zarządzającym Orbitą jest grupa Liderów: z historycznego punktu widzenia była to grupa osób zarządzająca administracją pierwszej stacji kosmicznej, a z czasem stworzyli osobny, samowystarczalny habitat, który znajduje się w pasie asteroidów, gdzie prowadzone są też prace wydobywcze i konstrukcyjne. Sami budują swoje maszyny, tam też powstały tungstenowe pręty oraz stacja bojowa nazywana tutaj “Okiem”. Komunikacja z nimi odbywa się zdalnie, raz na parę lat nowa osoba jest powoływana by, jak zakładamy, zastąpić któregoś z Liderów.
Aha. Żeby cokolwiek zmienić w tym morderczym układzie musielibyśmy się ich pozbyć. To jest nasz cel.
- Dlaczego nie przerwiecie komunikacji z nimi? Wtedy nie będą w stanie kontrolować systemów podtrzymywania życia.
- Jeśli to zrobimy, co może być problemem samym w sobie, bo nie wiemy dokładnie jakie zabezpieczenia zastosowali, to wtedy stracimy też dostęp do ostatniego źródła surowców. To wybór między śmiercią szybką a bardzo powolną…
- Możecie żyć na Edenie.
- To… może być trudne. Większość mieszkańców Orbity jest wychowana w przekonaniu, że planeta jest zanieczyszczona, razem z ludźmi, którzy tam mieszkają. To był też jeden z celów budowy Oka: nie tylko wypalenie Sopla, ale również wypalenie nadmiaru filamentu z oceanów…
Poruszenie. Ostatni raz błękitne wody i zielony świat widziałem kilkanaście lat temu, ale nigdy o nich nie zapomniałem, i na pewno nie byłem jedyny.
- Większość mieszkańców Orbity będzie słuchać tego, co powiedzą Liderzy, a faktyczną władzę na stacji kosmicznej sprawują posłuszne im siły policyjne. My sami nie kwestionowaliśmy tego porządku, dopóki nie… Dopóki nie ujawniły się problemy z mówieniem u naszej córki, Riko. Zostaliśmy poddani ostracyzmowi, co ostatecznie skłoniło nas do kontaktu z Edenem i naszego skazania…
- Wcześniej pracowali państwo nad barierą chroniącą Inselhorn, proszę nam o tym opowiedzieć.
Do mównicy ponownie podszedł Edward. Widziałem też, że doktor Ryuuji nerwowo przestępuje z nogi na nogę, widocznie długo czekał na ten moment.
- Podczas ataku waszego lotniskowca, “Feniksa”, na ostatni port kosmiczny na Edenie pojawiła się tak zwana Emanacja Pierwotnego Mieszkańca: fenomen nam, mieszkańcom Orbity, praktycznie nieznany, ale zakładamy, że ściśle powiązany z faktem istnienia drugiego słońca.
No tak. Oni tam mają dużo lepszy widok na ten fenomen, niż my tutaj, bez satelit czy teleskopów.
- Siły powietrzne “Feniksa” zaczęły atakować EPM, a ten w odpowiedzi zaatakował sam lotniskowiec, przecinając bez żadnego widocznego wysiłku jego kadłub swoimi mackopodobnymi kończynami. Jednak w wyniku tego ataku kilka drobnych części tej… istoty zostało odłupanych od reszty. Niektóre zatonęły w oceanie, kilka upadło na skalną wyspę, gdzie zostały przeniesione ostatnim transportem z tamtego portu kosmicznego.
Aha. W takim razie próbka, którą badał zespół późniejszych Modliszek, też stamtąd pochodziła, przywieziona przez kogoś, kto przeżył tę masakrę.
- Zaczęliśmy badania nad tym fascynującym materiałem, na początku poddając go badaniom w próżni, z dala od stacji kosmicznej, a później już w laboratorium. Nie poznaliśmy jeszcze wielu cech tego materiału i pragniemy kontynuować badania z doktorem Ryuujim…
- Proszę teraz opowiedzieć o tym, jak państwo znaleźli się na Edenie. - Przerwał, dość brutalnie, jeden z kapitanów.
- Wraz z upływem czasu… zagrożenie dla Riko rosło i czuliśmy, że nie ma już dla nas miejsca na Orbicie. Dodatkowo nasz wynalazek owszem, stworzył bezpieczny port kosmiczny zapewniający dodatkowe źródło surowców, ale również był wykorzystywany jako więzienie. Karą na Orbicie stało się zastąpienie całego ciała mechaniczną konstrukcją i zesłanie na Eden. Bioroboty, które budowały i utrzymywały w większości zautomatyzowany port, to skazańcy, którzy popełnili różne zbrodnie, prawdziwe lub domniemane. Teraz rozumiemy, dlaczego liczba tak zwanych przestępstw na stacji kosmicznej ostatnio tak się zwiększyła: Liderzy potrzebowali większych sił do obrony tego portu…
Mordowaliśmy się nawzajem.
- Pewnego dnia znaleźliśmy podesłane nam urządzenie, dzięki któremu mieliśmy ograniczoną możliwość kontaktu z nieznaną nam grupą. Nigdy się z nimi nie spotkaliśmy twarzą w twarz, ale podjęliśmy ryzyko i zaczęliśmy przekazywać im informacje na temat działania bariery oraz istnienia Oka, co jak rozumiem trafiało do was.
Wojskowi pokiwali głowami. Mamy szpiegów na Orbicie? Skąd? Musi to być jakaś grupa bardzo niezadowolona z rządów Liderów, która kontaktuje się z planetą… Ciekawe w jaki sposób się z nami komunikują?
- Ostatecznie zostaliśmy odkryci przez młodego śledczego, jeszcze w ostatniej chwili zdołaliśmy ewakuować Riko na Eden, aby oszczędzić jej… naszego losu…
- Możliwe, że nasze prawdziwe ciała jeszcze istnieją - przerwała mu Misato. - Mamy nadzieję, że kiedyś uda nam się je odzyskać, podobnie jak tych kilkunastu skazanych, którzy przeżyli atak… - Ucichła i cała trójka: ona, Edward i doktor Ryuuji odeszli od mównicy. Usiedli obok skupionego Młotka.
Teraz na mównicę wszedł kapitan Verso.
- Dziękuję za wyjaśnienia. Teraz sytuacja powinna być dużo bardziej przejrzysta. Otworzyły się przed nami wspaniałe możliwości, ale oczekujemy ataku Orbity w każdej chwili. I tu jest zadanie dla was, weteranów: jedynym znanym nam sposobem, w jaki można zaatakować Inselhorn, to desant i walka wręcz. Według naszej ograniczonej wiedzy wróg nie posiada ani dostatecznych zasobów ludzkich, ani wyposażenia, dzięki którym mógłby tego dokonać. Nie powinien też już mieć w swoim posiadaniu żadnych kawałków chityny. Z jednej strony atak jest mało prawdopodobny, z drugiej wróg nie pozostaje bierny i szybko niszczy wszystkie satelity, które staramy się umieszczać na orbicie, przez co dalej nie mamy stałej komunikacji z Soplem. Nie chcemy ryzykować wystrzelenia satelity chronionego chityną, aby ten bezcenny materiał nie wpadł w ręce wroga. Jutro i w dalszych dniach odbędą się briefingi, na których podamy wam zakres waszych działań oraz nakreślimy strategię obronną. Rozejść się!
Powoli wstawaliśmy z krzeseł, oszołomieni tym ogromem informacji.
- Myślisz, że znowu będzie jakaś walka? - Spytała Eve.
- Ty nie będziesz walczyć.
- Co?
- Powinnaś odejść ze struktur wojskowych, skupić się na reha-
- I co, ty będziesz o tym decydował?
Ups.
Do budynku wróciliśmy w milczeniu, Eve tylko sprawdzała jakieś powiadomienia na swojej mobilce od czasu do czasu.
- Eee, ja dostałem wezwanie na briefing jutro rano, a ty?
- Ja nie. - Burknęła.
Nie rozmawialiśmy za bardzo przez resztę dnia i poszliśmy spać. Znowu obudził mnie cichy szloch, ale nie rozmyślałem nad tym za dużo i szybko ponownie zasnąłem.
Gdy wstawałem rano, Eve jeszcze leżała w łóżku i dalej przeglądała powiadomienia, najwyraźniej dalej zła na mnie.
Poszedłem sam do jadalni, gdy przyszło przypomnienie o przesyłce od Padla, o której szczerze mówiąc zapomniałem. Jeszcze miałem sporo czasu do briefingu, więc postanowiłem pójść po nią od razu.
Szedłem dość raźnym krokiem, ciesząc się na myśl, że prezent powinien rozchmurzyć Eve. I może uwaga Gigi przestanie mnie tak uwierać.
Po drodze do magazynu, gdzie zostawiano różne prywatne przesyłki przybyłe do portu i przetransportowane tunelami, minąłem całkiem sporo ludzi, głównie człapiących w egzoszkieletach. Gdzieś za skałami dostrzegłem Mimi i zawołałem do niej: ta wzdrygnęła się, jakby zaskoczona, ale zaraz uśmiechnęła się i odmachała mi. Ale nie zastanawiałem się nad tym zbyt długo, bo spieszyło mi się odebrać przesyłkę dla mnie.
I faktycznie: było dla mnie czarne, metalowe pudełko, które otworzyłem z niecierpliwością. W środku były dwa małe błyszczące obiekty… kolczyki, tak to się nazywa. Na tyle małe, że nie powinny naruszać wojskowego regulaminu, ale na tyle błyszczące, że powinno być je widać. Dwa małe, kryształowo białe kamyczki umieszczone w oprawie z żółtego metalu. Piękna, precyzyjna robota.
Chyba wręcz biegłem z powrotem do budynku, otworzyłem z impetem drzwi.
W środku nie było nikogo. Szybko rozejrzałem się po mieszkaniu: nigdzie też nie było ubrań ani plecaka Eve.
Poszła sobie. Zostawiła mnie.


