sobota, października 31, 2026

23. Szpitalnicy

 

- Zaraz, a gdzie my płyniemy? - Spytał w imieniu wszystkich jeden z żołnierzy, wysoki i ogolony na łyso, z protezą prawej ręki, tak samo jak ja. - Nie na Inselhorn?

“Asuka” wyraźnie skręcała i zaczęła się oddalać od rozoranej budynkami, rusztowaniami i rurami wyspy.

- Nie bezpośrednio. Zaraz zobaczycie - powiedział nam przyjaźnie jeden z członków załogi.

I faktycznie,  dopiero teraz zwróciliśmy uwagę na znajdujący się w pewnej odległości jakiś obiekt. Dużo mniejszy niż Inselhorn, ale i tak potężny i o regularnym kształcie prostopadłościanu.

- Co to jest w ogóle? - Wyraziłem chyba ogólne zdumienie wszystkich. Gigi regulowała przybliżenie swoich gogli.
- Czy to…
- Wywiercone w skale doki dla statków i okrętów, nadbudowane wydobytą skałą. Jest suchy dok do gruntownych napraw lub przebudowy, jest stocznia. Jest też głęboki dok do załadunku, wszystko to możliwe dzięki doświadczeniu i maszynom używanym w Soplu. - Wyjaśnił rzeczowo doktor Ryuuji.
- Ale… my mamy się dostać na Inselhorn…?
- Proszono mnie, żebym wam tego nie mówił, żeby nie zepsuć niespodzianki. Niech będzie i tak - zakończył tajemniczo doktor.

Wpływaliśmy powoli do wielkiej, sztucznej jaskini. Jej ściany i sklepienie było zbudowane ze starannie dopasowanych kawałków skały, podtrzymywanych przez filamentową konstrukcję. Całość chyba nie była w stanie powstrzymać tungstenowych prętów, ale nie miałem innego wyboru niż zaufać ekspertom. Zresztą jeden z nich już czekał na nas: z daleka poznałem sylwetkę machającego do nas Padla.

Powoli schodziliśmy ląd. Padel podszedł do naszej grupki i uściskał każdego z osobna, choć zatrzymał się przy Kosie, która stała nieruchomo, powoli rozglądając się. Nie miałem pojęcia czy coś w ógole widzi, bo kawałek deski dalej zakrywał całą jej twarz.

- Tak się cieszę, że was widzę! Patrzcie tylko - zatoczył dłonią, dumny z zakrytych doków.
- To jest naprawdę imponujące, te doki… - Widziałem, jak szeroki uśmiech Padla staje się jeszcze szerszy. - Ale co w przypadku, wiesz, bombardowania z orbity? To sklepienie nie jest tak grube jak Sopel…
- Mamy system ostrzegania wysoko w atmosferze. Po części dzięki tobie - klepnął mnie w ramię. - Wystrzelili sondę jakiś czas po zakończeniu bitwy; na szczęście orbita, według naszej wiedzy, nic nie szykuje. Przynajmniej na razie… - Westchnął. - W przypadku ataku włączy się bariera taka jak na Inselhorn.
- No właśnie, widzieliśmy tam jakąś czarną sferę… Myślałem, że istnieje tylko jedna bariera…?
- To akurat są jakieś sekrety wojskowe, czyli zdecydowanie nie moja sprawa, ale dzięki pracy tej pary naukowców jesteśmy w stanie powielić tę technologię.


Staliśmy tak przez chwilę w zamyśleniu. W końcu zszedł po trapie doktor Ryuuji.

- I co, zrobiłeś im tę swoją niespodziankę tymi tunelami? - Zwrócił się do Padla.
- Jeszcze im nie powiedziałem!
- Aha. No nieważne, i tak tam teraz będziemy szli, prawda?
- No prawda.

Ruszyliśmy przed siebie ze swoimi plecakami, doktor Ryuuji sam niósł swoje walizki i nie wysługiwał się Ceci, czego się na dobrą sprawę spodziewałem.

Padel prowadził nas w stronę jednego z szybów windy, podobnej do tej, którą zjechaliśmy.

- Panie przodem - powiedziałem do Eve.
- A tobie co znowu? - Roześmiała się.

Może faktycznie coś mi było, bo cały czas miałem w głowie uwagę Gigi, podsłuchaną podczas jej rozmowy z Eve: “dał ci coś?” No właśnie nie. Tak po prostu wyszło. Tak chyba nie powinno być.

Czekaliśmy, aż winda się zapełni: zmieściła się nasza grupa i kilkunastu żołnierzy z protezami, reszta musiała niestety poczekać. Zaczęliśmy zjeżdżać w dół, i w dół, i w dół.

- Jak wy to w ogóle zdążyliście zbudować, wydrążyć, przenieść tyle ton skały w tak krótkim czasie? To chyba niemożliwe…
- A jednak! To chityna.
- Cicho! - Ostatnie, czego się spodziewałem, to doktor Ryuuji próbujący uciszyć Padla jaby ten był małym chłopcem.
- Panie doktorze kochany, tutaj istnienie chityny jest wiedzą powszechną. Bez niej nic by tu nie powstało i szkoda, że nie mieliśmy jej wcześniej. A mamyt jej wręcz w nadmiarze…

Doktor Ryuuji tylko kręcił głową z niedowierzaniem. Padel roześmiał się serdecznie; był w swoim żywiole i byliśmy na jego terenie. Nie pozostało nam nic innego jak dać się mu oprowadzać.

- Czy ta cała chityna… - Wtrąciłem się. - To jest ten zielony przedmiot, który rozwaliłem? Wtedy, podczas bitwy?
- Nie rozwaliłeś, tylko wybiłeś z obwodu. Gdybyś to zniszczył, to nie bylibyśmy w stanie tu nic zbudować. No i uratowałeś tę parę naukowców, bez ich pracy…
- Muszę się z nimi spotkać. - Doktor Ryuuji zaczął się klepać nerwowo po kieszeni, pewnie w poszukiwaniu skręta. - なる早で.

Już dawno nie słyszałem, jak doktor mówił coś w tym języku; musiał być bardzo przejęty.

- A ta chityna… Skąd się wzięła?
- 何。。。Ach, to potoczna nazwa fragmentów EPM. Zespół badawczy, któremu asystowała nasza nieodżałowana Inez, wszedł w posiadanie takiego, który znaleziono w okolicach wraku “Feniksa”. Ledwo przeżyły ten eksperyment, ale ta para naukowców z orbity odniosła dużo większe sukcesy… Ciekawe, skąd wzięli swoją próbkę? - Doktor Ryuuji zastanawiał się na głos.
- Ale jakie to dokładnie ma właściwości? - Byłem teraz najzwyczajniej w świecie zaintrygowany.
- Tego jeszcze… - Doktor łypnął okiem by sprawdzić, gdzie stoi Gigi, ale ta właśnie gestykulowała coś w kierunku cierpliwie słuchającej Romi. - Tego jeszcze nie wiemy, samo istnienie chityny według znanej nam fizyki powinno być niemożliwe, tak samo, jak nasze drugie słońce... To coś jak połączenie grawitacji z energią w postać stałą, ale nie mamy jeszcze równań matematycznych, by to dokładnie opisać… Na razie traktujemy to na zasadzie czarnej skrzynki: podajemy coś na wejściu i uzyskujemy coś na wyjściu.
- Podajemy trochę energii elektrycznej i otrzymujemy dużo, dużo większą sferę pochłaniającą energię, którą możemy sterować na różne sposoby - podsumował Padel. - Dzięki temu mogliśmy przenieść takie gigantyczne ilości skały, a to dopiero początek!
- Ale… jaką energię to pochłania?
- Kinetyczną. Obrót planety.

Doktor Ryuuji otworzył usta ze zdziwienia.

- Dokładnie tak. - Kontynuował usatysfakcjonowany Padel. - Sfery pochłaniania energii możemy włączać i wyłączać do woli, jeśli zrobimy to z odpowiednio wysoką częstotliwością, wywołujemy efekt w praktyce oznaczający zmniejszoną grawitację. To nie jest dokładnie to samo i nie wiemy dokładnie jak, ale działa. Dzięki nawierconym otworom i umieszczeniu w nich obwodów z małymi kawałkami chityny możemy oddzielić i przenieść duże kawałki skał w relatywnie krótkim czasie, w dodatku dużo bezpieczniej niż przy użyciu materiałów wybuchowych.

Doktor zatopił się we własnych myślach. 

Winda właśnie zaczęła zwalniać i w końcu zjechaliśmy na samo dno tunelu. Pomijając inne kolory warstw skał, wszystko bardzo przypominało Sopel: potężna pieczara, która pewnie służyła do przechowywania maszyn, rozwieszone wszędzie lampy imitujące światło słońc, stacja kolejki - wprawdzie nie było to tak dopracowane jak w bazie blisko północnego bieguna, było widać kupy gruzów i wszędzie było dość dużo pyłu, ale było jak najbardziej funkcjonalne. No i zbudowane w rekordowym czasie.

- Chciałbym zobaczyć wasze maszyny… - Doktora Ryuujiego coś wyraźnie trapiło. - Jeden kawałek chityny był w stanie chronić całe Inselhorn, a teraz można tyle zbudować…
- Nie jest to nic skomplikowanego - machnął ręką Padel. Jak mówiłem, puszczamy strumienie grawitacji, tak je dla uproszczenia nazywamy, w określonym kierunku i o określonym wektorze, wyciągając lub pchając setki ton. Wystarczy je tylko odpowiednio pokierować, jak balon na wietrze. Finezji w tym nie ma.

Nastała krótka cisza, którą postanowiłem przerwać, bo byłem bardzo ciekawy.

- Jesteśmy pod dnem czarnego oceanu, prawda?
- W sumie tak, ale mówiąc ściślej: warstwa filamentu nie sięga do samego dna, ale jest na tyle gruba, że schodzenie z powierzchni pod wodę jest po prostu niepraktyczne. Już wybijałem wojskowym łodzie podwodne z głowy - Padel wzruszył ramionami. - Podwodne miasto nie jest niemożliwe, ale drążenie jaskiń i tuneli mamy dużo lepiej opanowane… O, chyba wszyscy już wsiedli!

Kolejka ruszyła. Tunel nie ciągnął się tak długo, jak w Soplu, ale i tak podróż trwała kilkanaście minut.

- Jedziemy do sekcji mieszkalnej, gdyby ktoś miał wątpliwości - nasz gospodarz uśmiechnął się do nas.
- Czy Gabrielle… też jest tu z tobą? - Spytała Eve.
- Ona akurat nie, wiesz, ciąża jest już zaawansowana, Gabrielle ma problemy z poruszaniem się… Uznaliśmy, że lepiej będzie, gdy zostanie na Soplu. Nie chodzi tu o obawy o bezpieczeństwo, mieszka tutaj ładnych parę rodzin zarówno konstruktorów, jak i wojskowych, no i tworzą się nowe… Zresztą - zerknął na swoją mobilkę - zaraz sami zobaczycie. Czekają już na was.

Wysiedliśmy w sekcji mieszkalnej. Znajdowała się w wielkiej jaskini, tym razem o sklepieniu podtrzymywanym filamentowymi słupami i wspornikami, i była dużo skromniejsza niż te, które znaliśmy, ale i tak mieściło się tu kilkanaście wielkich bloków, pomiędzy nimi ciągnęły się ulice, budowano park.

- Tak, mamy zasilanie, hydraulikę, farmy hydroponiczne, wytwórnię białka, generatory hadwao… Ale dosyć już o tym. Patrzcie, kto was wyczekiwał.

Przed nami stała grupka mężczyzn i parę kobiet. Niektóre twarze poznawałem. To ci członkowie “Arki”, którzy przeżyli bitwę bez istotnego uszczerbku na zdrowiu i zostali tutaj. Machali do nas, w rękach trzymali pakunki z prezentami.

- Oto nasi szpitalnicy! - Zawołał ktoś. Od razu wiedziałem, że ta nazwa się przyjmie.

Grupka powoli zaczęła podchodzić do weteranów, natomiast ja, Eve, doktor, stojąca za nim Ceci, Mimi, Monter, Gigi, Kosa i Romi trzymaliśmy się z boku. Nie mieliśmy jakichś specjalnych relacji z tymi ludźmi.
Gdzieś między budynkami dało się słyszeć muzykę.

- Eve! ギギ!- Usłyszeliśmy gdzieś z tłumu. Między kilkoma kobietami przecisnęła się Riko i zaczęła biec ku nam: wpadła w wyciągnięte ramiona Eve i trwały tak chwilę w uścisku. Gigi też do niej podjechała. Zaczęły rozmawiać, choć Gigi raczej potakiwała, niewiele rozumiejąc. Podobno opracowali dla Riko jakiś uproszczony system komunikacji, ale w tej chwili o nim zapomniała z ekscytacji.

- Eee, i jak tam u niej? - Zapytałem po chwili, przysłuchując się ożywionej konwersacji.
- Ma się dobrze. Spotkała się z rodzicami, choć byli w osobnych pomieszczeniach. Zdaje sobie sprawę z tego, jak teraz wyglądają, ale oni nie chcą jej straszyć. Jej to nie przeszkadza, ale nie chce robić im przykrości. Rozmawiają ze sobą codziennie po parę godzin. Liczą, że kiedyś wrócą do normalnych ciał.
- Może nie powinienem pytać, ale, wiesz, “Arka”? Co tam się stało…?

Eve zastanowiła się przez chwilę i w końcu zapytała. Długo słuchała złożonej z kilku języków odpowiedzi, intensywnie potakując głową. Widziałem, że coraz silniej ściska Riko za ramiona. W końcu dziewczynka zamilkła i spuściła wzrok na wypolerowaną, kamienną posadzkę.

Eve po chwili wytarła wilgotne oczy i skierowała się ku mnie.

- Była sama w kajucie kapitańskiej. Gdy zaczęły się wybuchy i “Arka” spowolniła, wpadł tam Kapitan wraz z grupą oficerów, sprawdzali coś na monitorze na jego biurku. Słyszała jak mówili, że “wyłoniło się Oko”. Wtedy… - Eve potrzebowała chwili, by odzyskać kontrolę nad głosem. - Wtedy cały lotniskowiec zaczął ogłuszająco trzeszczeć, nie mogła tego wytrzymać i zakryła uszy. Oficerowie wybiegli, a Kapitan ją szarpnął i wepchał do kapsuły ewakuacyjnej, którą miał zamontowaną w ścianie kajuty… Było tam miejsce tylko dla jednej osoby, więc Kapitan dał jej tylko małe pudełko i zatrzasnął drzwi. Siedziała tak w ciemnościach, wszystko wokół zgrzytało ogłuszająco, chyba usłyszała krzyk Kapitana, a potem wszystko nagle ucichło. Nie pamięta jak długo tam siedziała, aż w końcu ekipy ratownicze ją znalazły i wyciągnęły. Kapitan… on tam zginął, zmiażdżony.

Riko dała Eve prostokątne, czarne pudełko.

- Dla mnie…? Dlaczego… Że znaliśmy go lepiej?

Eve otworzyła wieczko pudełka, westchnęła. Pokazała mi, co jest w środku.
Było to zdjęcie przedstawiające młodego Kapitana w cywilnym stroju, jakąś nieznaną mi kobietę oraz dziewczynkę, która musiała być naszą Doktorką; mówiąc dokładniej była to Inez przed wypadkiem podczas prac nad tajemniczym obiektem, który - jak się dzisiaj dowiedziałem - potocznie nazywa się chityną.

Cała nasza grupka: ja, Eve, Gigi i Riko staliśmy tak chwilę w zamyśleniu. Wyrwały nas z niego dźwięki muzyki i jakaś wrzawa.

- Co się dzieje? - Spytała Gigi. Podeszła też do nas Romi, która wzięła na siebie obowiązek pchania wózka Gigi, ku zadziwiającemu braku protestów naszej koleżanki.
- Najwyraźniej wesele.
- Co? Aha, to… - Gigi podrapała się po głowie. - Zwyczaj obecny w większości ziemskich kultur…

Podeszliśmy bliżej, bo i tak musieliśmy czekać na kolejkę, która zabierze nas do szybu prowadzącego na Inselhorn. Większość cywili nie miała tam wstępu ze względu na utrudnione poruszanie się i związane z tym niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia.

Przeszliśmy parę ulic zbliżając się do placu, gdzie znajdowało się źródło dźwięku; kilku mężczyzn grało na archaicznie wyglądających instrumentach, widzieliśmy też tańczące pary, były też stoły zastawione potrawami, których wcześniej nawet nie widziałem na oczy. Przy największym stole, w centrum uwagi, siedziała para wpatrzonych w siebie młodych ludzi, bezbrzeżnie szczęśliwych. Panna młoda ubrana była w białą, tęczowo połyskującą na brzegach suknię i miała naszyjnik i kolczyki z lśniącymi kamyczkami, pan młody ubrany był w galowy mundur.
 

- Eve, zobacz, są młodsi nawet…

Eve popatrywała na mnie spode łba, chyba wyczekująco.

- …od nas? - Dokończyłem niepewnie. Cisza. - Nie, naprawdę nie wiem, o co ci chodzi?

Westchnęła i poszła w kierunku stacji.

***

Pożegnaliśmy się z Riko, zostawiliśmy też za sobą Ceci, która miała wspomóc swoją pracą lokalny szpital. Reszta szpitalników trzymała prezenty, które dostali od mieszkańców, niektórzy dali się też namówić na spróbowanie weselnych potraw czy potańczyli chwilę, ale wiele czasu na to nie było. Natomiast ja znowu miałem w głowie zachowanie Eve, jak i podsłuchane od Gigi słowa: co mogę jej dać? Może te lśniące kamyczki, które miała panna młoda?

Podszedłem do Padla.
- Słuchaj, dziękuję ci za oprowadzenie nas, ale jeszcze mam taką sprawę… Widziałem te lśniące kamyczki, parę dziewczyn na Soplu miało takie, i teraz ta panna młoda…
- A, biżuteria? Kamienie szlachetne? Dla wybranki serca, jak rozumiem? - Klepnął mnie pojednawczo w ramię. - Nie ma problemu, są dosyć rzadkie, posłałem parę Gabrielle, ale zostało mi trochę w zapasie… Znam kogoś, kto robi z nich fajne rzeczy. Podobno Komitet krzywo patrzy na takie nierówności w dystrybucji dóbr, ale tu Komitetu nie ma, prawda? - Uśmiechnął się.

Też uśmiechnąłem się niepewnie w odpowiedzi.

- Masz załatwione - zapewnił mnie. - Poproszę znajomego o coś ekstra i ci podeślę na Inselhorn, będzie za dzień lub dwa, okej?
- Dzięki wielkie.


Przed wejściem do windy prowadzącej na Inselhorn Padel musiał się już z nami pożegnać.
- Mięśnie już nie te, co na “Arce”, a teraz nie mam czasu ładować się w egzoszkielet, wybaczcie - przepraszał nas, ze szczerym żalem w głosie.
- Nie ma sprawy, pewnie się jeszcze spotkamy przy jakiejś okazji.
- A jasne, szczególnie, że jedziemy teraz ostro z nowym projektem, takim naprawdę fajnym.
- To nie jest kolejna wojskowa tajemnica…?
- Wręcz przeciwnie, to kolejny habitat mieszkalny, tym razem z wygodniejszym wyjazdem na powierzchnię. Jest tu kilka wysp w pobliżu, myślimy nawet o plaży!
- O czym?
- Zobaczycie! - Pomachał nam na pożegnanie. - Napiszcie do mnie w razie czego!

W tym czasie Romi i Eve pomagały Gigi wstać z wózka i wsiąść do egzoszkieletu dostosowanego specjalnie dla niej: wąskie siedzisko lekko podpierające pośladki i długie metalowe nogi z rurowatymi klatkami, do których powoli wsuwano do niedawna bezwładne nogi Gigi.

- Czy naprawdę musimy na nią czekać… - Mruknął jeden z weteranów.
- A tobie co nie pasuje? - Warknęła na niego Romi, nim ktoś inny zdążył zareagować. - Sam do niedawna jeździłeś na wózku, a teraz taki cwany? - Wskazała na niego oskarżycielsko palcem. - A pana doktora to się już nie czepiasz? - Doktor Ryuuji nieporadnie wchodził do egzoszkieletu o uniwersalnym rozmiarze i zapinał pasy i filamentowe klamry.
- Słuchaj no, panienko…
- Żadne “panienko”, ty...! - Naskoczyła na niego Romi.
- Błagam, nie teraz - zareagowałem słabym głosem, prawie błagając.

O dziwo, moje słabe jęknięcie poskutkowało natychmiast.

- My, dziewczyny, musimy się trzymać razem - szepnęła Romi do Gigi i Eve.

Patrzyły na nią ze zdziwieniem, i czy mnie oczy nie mylą, z odrobiną podziwu? Nawet Gigi? Niemożliwe, chyba mi się zdawało. Kosie cała sytuacja wydawała się być doskonale obojętna.

W końcu przyjechała winda. Po długiej jeździe w górę poczułem szarpnięcie: to sferyczna bariera zaczęła wysysać energię kinetyczną z naszych ruchów. Doktor zaczął ciężej oddychać.

- Daje pan radę?
- Nie mam wyboru.

Po chwili zaczął chwytać płytsze, ale częstsze oddechy i wyraźnie się uspokoił. Pozostali trzymali się w miarę dobrze, nawet Gigi, która też w swoim czasie odbywała regularne treningi… Albo się znowu czymś naszprycowała. Nie wiem, czy Kosa odbywała jakiś trening, ale chyba nie; natomiast działanie sfery wydawało się nie mieć na nią żadnego wpływu. Ciekawe kiedy doktor Ryuuji to zauważy i zacznie się szaleństwo badań? Ale na razie miał własne problemy i postanowiłem nie zwracać mu na to uwagi.
Natomiast Eve nie odzywała się, pogrążona w myślach. Obracała w rękach prostokątne pudełko otrzymane od Riko, w końcu zdecydowała się je schować do jednej z kieszeni na pasie swojego kombinezonu.

Odsunęły się kraty windy i wyszliśmy na powierzchnię skalistej wyspy. W niczym już nie przypominała krajobrazu, który zapamiętałem z akcji desantowej: przed nami wyrastał potężny, poskładany z czarnych modułów budynek, a do skalistego zęba wczepione były kolejne. Prowadnica startowa była nienaruszona, a potężne rury pompowały chyba płynny filament do podziemnych hal, gdzie musiano przerabiać potężne ilości materiału.

Produkcja też szła pełną parą: niedaleko nas, za barierą ochronną, kroczyło kilka kilkunastometrowych mechów, a każdy z nich niósł jeden moduł nowo powstającego budynku.
Spojrzałem w stronę brzegu, w stronę czarnej sfery: prowadziły tam tory, po których co jakiś czas jeździły wózki z kilkumetrowymi egzoszkieletami, rozmiarem przypominającymi te Modliszek, albo wagony z materiałem. Czy wojsko pewnego dnia wyjawi nam z satysfakcją, że to właśnie reperowana “Arka”, jakby to była jakaś wielka tajemnica? Może nawet naprawią drzwi do Audytorium…

Powitał nas oficer w standardowym egzoszkielecie.

- Witam szpitalników! - Więc ta nazwa dotarła aż tutaj. Albo właśnie stąd pochodzi. - Proszę za mną! Piękne kwatery mamy dla was, przestronne, można mieszkać nawet we dwójkę!
- My nie z takich! - Odkrzyknął ktoś od razu.

Humory dopisywały.

Poszliśmy raźno wyżłobioną w skale i utwardzoną drogą w stronę jednego z budynków, do którego mieliśmy wchodzić pojedynczo. Każdemu rozdawał karty dostępu. Nasza grupka została końcu.

- Osoby w egzoszkieletach, proszę za mną… - Machnął ręką.

Gigi i doktor poczłapali do innego budynku, zapewne przystosowanego do potrzeb osób mających problemy w poruszaniu się pod barierą. Czemu jej nie wyłączą na czas prac? Boją się, że ktoś coś wysa… aha. Pod kopułą środki wybuchowe praktycznie nie funkcjonowały, bo im większa energia, tym szybciej jest pochłaniana.
Toporna, wojskowa logika, ale pewnie skuteczna.
Ja i Eve weszliśmy do budynku. Był przestronniejszy od sekcji mieszkalnych “Arki” i niewiele więcej pozytywnego można było o nim powiedzieć: zbudowany z gotowych modułów filamentowych wielopiętrowy budynek nie był zbyt przytulny, ale przynajmniej jakoś łatwiej było się w nim poruszać niż na zewnątrz. Na każdym piętrze było chyba z dziesięć kwater, a nasza kwatera była na czwartym z sześciu, przynajmniej według panelu kontrolnego windy. Schody też były dostępne, ale jakoś nikt nie miał w tej chwili ochoty z nich korzystać, a już na pewno nie z bagażami. Na parterze były pomieszczenia socjalne, jadalnia i tak dalej, ale spieszyło nam się zobaczyć, jak będziemy tu mieszkać.
Było to mniejsze mieszkanie niż to, które mieliśmy na Soplu (czy nasze przydzielą teraz komuś innemu?), z czarnymi ścianami, nie było też kuchni, ale poza tym… wszystko było okej. No i mieliśmy okno, takie prawdziwe, nie ekran je imitujący. Widok nie był specjalnie ładny, chyba że ktoś naprawdę lubi poprzecinany rurami skalny brzeg, leniwie pełzające fale czarnego oceanu oraz szare chmury, ale do tego byliśmy przyzwyczajeni na “Arce” i od razu nam się tutaj spodobało. Zaczęliśmy się rozpakowywać, cały czas mając z tyłu głowy wojskowy rygor. Życie odzyskiwało znany mi porządek.

Cykl świateł wskazywał już na późny wieczór. Byliśmy potwornie zmęczeni, szybko uporaliśmy się z wieczorną toaletą, zasunęliśmy zasłony aby imitować noc i wskoczyliśmy do łóżka, gdzie niemal od razu zasnąłem. Przeważnie spałem jak kamień, bez żadnych snów - dziwne wizje czarnych fal i inne bzdury już dawno odeszły do przeszłości.
Tym razem jednak obudziłem się w środku nocy: spojrzałem obok na Eve, ta jednak spała głęboko. Dopiero po chwili dotarło do mnie, co jest nie tak: słyszałem szloch. Przytłumione, zniekształcone łkanie, dosyć ciche, ale nadal słyszalne. Dobiegało spoza naszego mieszkania, widocznie połączenia naprędce stawianych modułów miały taki nieoczekiwany efekt. No cóż, nie moja sprawa: nakryłem odsłonięte ucho ramieniem i ponownie natychmiast zasnąłem.


***

Nie było dla nas niespodzianką, że rano powitały nas oboje wezwania na konferencję w południe. W jadalni dowiedzieliśmy się, że Monter również dostał takie, choć nie rozmawialiśmy z nim o tym długo.
W pomieszczeniu socjalnym wisiała aktualna mapa Inselhorn z ogólnym opisem co gdzie jest. Naszą uwagę przykuł duży, biały krzyżyk opisany jako “monument”, znajdujący się mniej więcej w miejscu kraksy naszego helikoptera.
Zwróciłem się ku Eve.
- Mamy jeszcze trochę wolnego czasu…
- Chodźmy, powinniśmy zdążyć.

Szliśmy powoli w kierunku tego “monumentu”, bo chcieliśmy się przekonać czy to jest naprawdę to, czego się domyślaliśmy, ale nie chcieliśmy głośno przyznać. Nie byliśmy jedyni: utworzyła się z nas grupka kilkunastu osób i z daleka widzieliśmy już mały tłum.
Ów “monument” był stosem gładkich kamieni, ułożonych w kształt stożka. Na każdym z kamieni wygrawerowane było imię i prosty portret. Na szczycie ustawiony był duży, kulisty kamień z podobizną Kapitana. Kopiec był wysoki na około dwa metry.

- Czy… - Głos mi się załamał na chwilę. - Czy widzisz tam Doktorkę?
- Drugi rząd od góry, tu po prawej - wskazała palcem Eve.
- A tu jest Gamoń - pokazałem.

Wszyscy patrzyliśmy w ciszy, Eve znalazła portrety swoich koleżanek i przyglądała się im. Nagle usłyszałem lekki szum - to właśnie przez mały tłum przechodziła Kosa, a ludzie rozstępowali się przed nią bezgłośnie. Wysoka dziewczyna z twarzą ukrytą za płaską, prostokątną deską popatrzyła na monument, po czym zaczęła go okrążać, aż wróciła do punktu startowego. Opuściła głowę.

- A ona co znowu… - Nawet nie zauważyłem, jak dotarły do nas Gigi i towarzysząca jej Romi.
- Nie ma znaczenia, kim jesteśmy. - Powiedziała cicho Kosa. - Żadna cena nie jest zbyt wysoka, żadna droga nie jest zbyt długa, jeśli tylko Czarna Gwiazda spełni nasze życzenie. - Oznajmiła.
Nie mam pojęcia jaki proces myślowy stał za decyzją o tym, że przywiezienie jej tutaj to może być dobry pomysł. - Skomentowała Gigi. - Nie powinni jej tak puszczać bez żadnego nadzoru!

Może to my mamy ją obserwować, pomyślałem sobie.

- Z każdym dniem jestem bliżej Kodu Zbawienia. - Kosa powiedziała to z przekonaniem do Gigi, po czym znowu zwróciła się w stronę monumentu.

Powoli uklękła przed płaską, kamienną płytą, na której ludzie umieszczali różne przedmioty: drobne przedmioty należące do poległych, jakieś koraliki, figurki EPM. Świec nie było, nie za bardzo chciały się palić pod barierą.
Kosa dotknęła gołej skały i spod jej dłoni wyrósł, niczym jakaś roślina… mały, kamienny krzyż.

- A co to? - Zainteresowała się Romi.
- Krzyż. - Wyjaśnił Monter, który teraz też do nas dołączył. - Obecny w wielu ziemskich religiach symbol męczeństwa, ale też poświęcenia i ofiary, a w chrześcijaństwie również zmartwychwstania… - Czytał ze swojej przerobionej mobilki.
- Spieprzaj no z tym! - Gigi w tym momencie puściły nerwy. - Obrażasz pamięć o poległych swoimi zabobonami…! - Z rozpędu podbiegła i kopnęła nogą egzoszkieletu w kamienny krzyż, rozbijając go na kawałki. - Idź już stąd sobie, obrażasz to miejsce…! - Kierowała oskarżycielsko dłoń egzoszkieletu w stronę stojącej bez ruchu Kosy.

Umilkła, gdy zobaczyła, że kawałki rozbitego krzyża powoli toczą się ku sobie i scalają.

Siobhan spojrzała na monument, skłoniła powoli głowę w geście szacunku, odwróciła się i poszła. Ja jeszcze zostałem, bo Eve klęczała jeszcze przez chwilę przy kamyczku na samym dole monumentu, na którym wygrawerowana była psia mordka.

Ubraliśmy się w nasze kombinezony i ruszyliśmy według mapy do kwatery głównej. W międzyczasie przyszło do mnie powiadomienie, że na stacji towarowej czeka na mnie do odbioru przesyłka od Padla, ale nie miałem już teraz czasu po nią pójść.
Kwatera główna to był dość skromnie wyglądający budynek, również zbudowany z modułów, i wgryzał się mocno w skalną ścianę: byłem pewien, że są tam całe schrony, a może nawet wyjścia ewakuacyjne na wypadek ataku.
Staliśmy chwilę w poczekalni, oprócz nas był między innymi Monter, całkiem poważny jak na niego; po chwili przyczłapała Gigi, przyszło też kilku innych szpitalników, ale nie wszyscy. Po kilku minutach weszliśmy do środka.
Sala przypominała nieco tę, w której doktor Ryuuji wygłaszał swoją prezentację: może wygląd tego modułu oparto na wyglądzie tamtej sali? Choć wrota do niej prowadzące były dużo większe, pewnie żeby wpuszczać osoby w różnego rozmiaru egzoszkieletach.
Poznałem siedzących w pierwszych rzędach kapitanów Renoira i Verso, których widziałem wieki temu jeszcze na “Arce”, gdy formowała się grupa uderzeniowa. Oni akurat byli bez egzoszkieletów, ale paru innych wysoko postawionych wojskowych stało w swoich egzoszkieletach bliżej ściany, aby nie zasłaniać mównicy.
Obok wojskowych stała… para naukowców, groteskowe sylwetki ludzkich głów zamontowanych na wielkich, mechanicznych ciałach. Na Inselhorn widziałem ich, jak byli zespawani ze sobą, teraz już ich rozdzielono. Obok nich siedział… Młotek, cichy, skupiony. Lekko zamachałem do niego, ale albo nie zareagował, albo mnie nie zauważył.

W końcu trochę nas już wewnątrz się zebrało: oprócz szpitalników było jeszcze sporo innego personelu wojskowego, niektórzy nawet bez egzoszkieletu.

Gdy wszyscy zajęliśmy swoje miejsca, na mównicę wyszedł w swoim egzoszkielecie doktor Ryuuji. Co ciekawe, był oprócz tego ubrany w kombinezon bojowy, co znowu, po raz któryś już z rzędu, przypomniało mi naszą mentorkę.

- Witam zgromadzonych… - Zaczął.
- Pewnie Ceci znowu mu pisała - mruknęła stojąca obok nas Gigi.
- Dziękuję za przyjęcie w struktury wojskowe i jestem pewien, że nasza współpraca będzie owocna. Na początek chciałem ogólnie podsumować to, co wiemy, a później przejść do zastosowań, że tak to określę, praktycznych.

Wszyscy słuchali z uwagą.

- Po niszczycielskim ataku z orbity prawie wszystkie ludzkie osiedla na Edenie przestały istnieć, został tylko Sopel. Możliwe, że są gdzieś jakieś pojedyncze, małe osiedla, ale nie mają one żadnego wpływu na naszą sytuację. Po tym ataku większość powierzchni mórz i oceanów pokrył czarny filament, a niebo zasnuły chmury pyłu, blokując większość światła słońc, co znacznie zredukowało i wyraźnie zmieniło florę Edenu. Większość fauny, przybyłej tutaj wraz z Pionierami, zginęło.

Pokiwaliśmy w zamyśleniu głowami, uświadamiając sobie rozmiary apokalipsy, którą przeżyliśmy.

- Czarny, płynny materiał, zwany potocznie filamentem, jest materiałem idealnie neutralnym, który poddany działaniu niektórych sił, takich jak strumienie elektronów, zmienia swoje właściwości, może też się poruszać. Choć wykorzystujemy ten materiał praktycznie do wszystkiego, nie poznaliśmy go jeszcze w całości: nie wiemy, jakie są granice jego możliwości, nie potrafimy go wyprodukować, jedynie korzystamy z tego, co jest w oceanach.

Albo stworzymy z niczego, korzystając przy tym z paradoksu Banacha-Tarskiego, dodałem w myślach. Oczywiście korzystałem z wiedzy przekazanej mi przez Milionera.

- Sporo naszej obecnej wiedzy na ten i inne nieznane wcześniej ludzkości tematy pochodzi od społeczności naukowców, którzy odcięli się od reszty cywilizacji Edenu i na Soplu prowadzili badania, na które normy etyczne wyznawane przez innych Pionierów nie pozwalały…

Jeśli choćby tylko część z nich miała do badań takie samo podejście, jak Xavier…

- … Niemniej jednak wiele z ich odkryć okazało się być niezwykle pomocnych w sytuacji, w jakiej znalazła się nasza cywilizacja po bombardowaniu. Dostęp do niektórych badań jest jednak dalej blokowany przez Komitet zarządzający Soplem, odpowiadający przed nieznanym mi bliżej Milionerem…

Nerwowe poruszenie wśród wojskowych.

- Mam przypuszczenie graniczące z pewnością, że istotna część wiedzy na temat pochodzenia filamentu, jak również Emanacji Pierwotnych Mieszkańców, jest ukrywana przez Komitet, prawdopodobnie z polecenia Milionera.

Dziadek opowiedział mi wszystko, co ukrywał przed innymi: jak to filament stanowi habitat Ekspedycji, z którą osobiście się komunikowałem, a konkretniej z Omenem… Był aż tak pewien, że nikomu o tym nie powiem ze względu na okoliczności? Jeśli tak, to… miał rację. Nie miałem zamiaru uświadamiać doktora Ryuujiego z tego samego powodu, dla którego nie wyjawiłem niczego Doktorce.

- Mimo to udało nam się dokonać przełomu w stosowaniu filamentowych protez, które poddane niezwykle subtelnym impulsom elektrycznym adaptują się do ciała i umysłu pacjenta, co kompletnie eliminuje niezwykle bolesny i ryzykowny proces samodzielnej adaptacji, równocześnie wyraźnie zwiększając możliwości fizyczne ponad to, co było do tej pory dla człowieka możliwe. W dalszej przyszłości nie jest wykluczenie wprowadzenie operacji zastępowania kończyn wyspecjalizowanymi filamentowymi kończynami jako standardu…

Jeśli oni myślą, że zgodzę się na to, by odcinać ludziom kończyny i zastępować je protezami, to się grubo mylą.

- Jeszcze większą zagadkę stanowi materiał zwany chityną, o którym wiemy tyle, że może kontrolować energię i grawitację i staliśmy się w tym dość dobrzy, a to dzięki pracy moich kolegów - wskazał dłonią na parę naukowców przerobionych na bioroboty. - Niestety po krótkim okresie współpracy między Komitetem a wojskiem na czas operacji desantowej podziały znowu się uwidoczniły. Jednym z rezultatów operacji było zdobycie dużych ilości chityny oraz wiedza, jak ją wykorzystać, ale już wkrótce Komitet przyśle tu swoich przedstawicieli grożąc, że jeśli nie udostępnimy im tej wiedzy, to mogą odciąć swoje wsparcie, co w praktyce oznacza wzięcie na zakładników rodziny pracujących tu… ahem.

Doktor zrozumiał, że powiedział trochę za dużo. Sam byłem wstrząśnięty uświadamiając sobie skalę podziału między tymi dwoma ośrodkami, która znacznie wykraczała poza eufemistyczne określenie Doktorki: “Milioner nie lubi się z wojskiem”.

- Tymczasem zagrożenie z Orbity nie zniknęło. Frakcja określana mianem “Sztucznej Inteligencji” okazała się być radykalną grupą pragnącą wyeliminować wszystkich tych, których postrzegają za “ułomnych” lub “zanieczyszczonych”... Ale o tym opowiedzą już moi koledzy, zapraszam!
Pokiwał ręką, a groteskowa para robotów z ludzkimi głowami wstała i weszła na podest. Mieli całą moją uwagę, bo oto wreszcie miałem się dowiedzieć czegoś o Orbicie z pierwszej ręki. Może nawet powiedzą coś o Derpim?

Do mównicy jako pierwszy podszedł mężczyzna. Ekran za jego plecami obecnie pokazywał zbliżenie na jego twarz.

- Witam wszystkich zgromadzonych. Nazywam się Edward, a to moja żona, Misato…

Ekran teraz pokazał twarz kobiety. Dopiero teraz zauważyłem, że kształt jej oczu jest podobny do tych, które mieli Eve, Gigi czy nawet doktor Ryuuji.

- Jeszcze raz dziękuję za udzieloną nam pomoc i okazane wsparcie, jak również za opiekę nad naszą ukochaną córką, Riko…

Eve poszukała swoją dłonią mojej i ścisnęła ją.

- Chciałem to kolejny raz podkreślić, nim przejdę do omawiania sytuacji na Orbicie. W każdym razie… - Obejrzał się na Misato. - Konflikt między naszymi grupami zaczął się parę pokoleń temu, gdy ludzie z, za przeproszeniem, defektami oddzielili się od tak zwanych “czystych” i uznali, że założą własne osady na planecie. To prawdopodobnie w tym czasie większość maszyn zdolnych do tworzenia kopii ludzkich została rozmontowana, ze względów etycznych używamy ich tylko w ograniczonym zakresie do celów medycznych, jak przeszczepianie utraconych w wypadkach kończyn.

Czyżby spojrzał na mnie?

- Bogaty w zasoby Eden pozwalał na błyskawiczny rozwój, podczas gdy Orbita utrzymywała swój porządek, ograniczana przez małą ilość miejsca do życia. Budowaliśmy nowe obiekty korzystając z zasobów transportowanych z Edenu, okazyjnie wspomagając się minerałami wydobywanymi z małego pasa asteroidów, co jednak było bardzo kosztowne i niebezpieczne…

Edward westchnął.

- Na Edenie istniało wiele portów kosmicznych, gdzie kwitł handel wymienny: technologia za zasoby, co trwało do czasu, gdy filament, wtedy jeszcze znajdujący się w jednym punkcie na środku oceanu, zaczął być używany masowo do produkcji wszystkiego. Wykorzystywanie tak obcego materiału bez jego należytego zbadania było już nie do przyjęcia dla większości pozostałych na orbicie ludzi, których przodkowie przybyli tu w celach naukowych, nie osadniczych. Konflikt eskalował, ale nie byliśmy w stanie mierzyć się z produkowanymi w szaleńczym tempie okrętami i samolotami. Wszystkie nasze porty zostały zniszczone…

Pomruki niezadowolenia robiły się coraz głośniejsze, Edward przerwał. Do mównicy podeszła Misato.

- Rozumiemy, że są to kontrowersyjne tematy, ale musimy wszystko wyjaśnić, od początku do końca. Nie wszyscy mieszkańcy orbity popierają działania radykalnej grupy, ale gdy ci przejęli kontrolę nad sterowaniem systemami podtrzymywania życia, to naprawdę nie możemy wiele zrobić.
- Proszę nam powiedzieć kto jest przywódcą - spytał jeden z wojskowych.
- Ciałem zarządzającym Orbitą jest grupa Liderów: z historycznego punktu widzenia była to grupa osób zarządzająca administracją pierwszej stacji kosmicznej, a z czasem stworzyli osobny, samowystarczalny habitat, który znajduje się w pasie asteroidów, gdzie prowadzone są też prace wydobywcze i konstrukcyjne. Sami budują swoje maszyny, tam też powstały tungstenowe pręty oraz stacja bojowa nazywana tutaj “Okiem”. Komunikacja z nimi odbywa się zdalnie, raz na parę lat nowa osoba jest powoływana by, jak zakładamy, zastąpić któregoś z Liderów.

Aha. Żeby cokolwiek zmienić w tym morderczym układzie musielibyśmy się ich pozbyć. To jest nasz cel.

- Dlaczego nie przerwiecie komunikacji z nimi? Wtedy nie będą w stanie kontrolować systemów podtrzymywania życia.
- Jeśli to zrobimy, co może być problemem samym w sobie, bo nie wiemy dokładnie jakie zabezpieczenia zastosowali, to wtedy stracimy też dostęp do ostatniego źródła surowców. To wybór między śmiercią szybką a bardzo powolną…
- Możecie żyć na Edenie.
- To… może być trudne. Większość mieszkańców Orbity jest wychowana w przekonaniu, że planeta jest zanieczyszczona, razem z ludźmi, którzy tam mieszkają. To był też jeden z celów budowy Oka: nie tylko wypalenie Sopla, ale również wypalenie nadmiaru filamentu z oceanów…

Poruszenie. Ostatni raz błękitne wody i zielony świat widziałem kilkanaście lat temu, ale nigdy o nich nie zapomniałem, i na pewno nie byłem jedyny.

- Większość mieszkańców Orbity będzie słuchać tego, co powiedzą Liderzy, a faktyczną władzę na stacji kosmicznej sprawują posłuszne im siły policyjne. My sami nie kwestionowaliśmy tego porządku, dopóki nie… Dopóki nie ujawniły się problemy z mówieniem u naszej córki, Riko. Zostaliśmy poddani ostracyzmowi, co ostatecznie skłoniło nas do kontaktu z Edenem i naszego skazania…
- Wcześniej pracowali państwo nad barierą chroniącą Inselhorn, proszę nam o tym opowiedzieć.

Do mównicy ponownie podszedł Edward. Widziałem też, że doktor Ryuuji nerwowo przestępuje z nogi na nogę, widocznie długo czekał na ten moment.

- Podczas ataku waszego lotniskowca, “Feniksa”, na ostatni port kosmiczny na Edenie pojawiła się tak zwana Emanacja Pierwotnego Mieszkańca: fenomen nam, mieszkańcom Orbity, praktycznie nieznany, ale zakładamy, że ściśle powiązany z faktem istnienia drugiego słońca.

No tak. Oni tam mają dużo lepszy widok na ten fenomen, niż my tutaj, bez satelit czy teleskopów.

- Siły powietrzne “Feniksa” zaczęły atakować EPM, a ten w odpowiedzi zaatakował sam lotniskowiec, przecinając bez żadnego widocznego wysiłku jego kadłub swoimi mackopodobnymi kończynami. Jednak w wyniku tego ataku kilka drobnych części tej… istoty zostało odłupanych od reszty. Niektóre zatonęły w oceanie, kilka upadło na skalną wyspę, gdzie zostały przeniesione ostatnim transportem z tamtego portu kosmicznego.

Aha. W takim razie próbka, którą badał zespół późniejszych Modliszek, też stamtąd pochodziła, przywieziona przez kogoś, kto przeżył tę masakrę.

- Zaczęliśmy badania nad tym fascynującym materiałem, na początku poddając go badaniom w próżni, z dala od stacji kosmicznej, a później już w laboratorium. Nie poznaliśmy jeszcze wielu cech tego materiału i pragniemy kontynuować badania z doktorem Ryuujim…
- Proszę teraz opowiedzieć o tym, jak państwo znaleźli się na Edenie. - Przerwał, dość brutalnie, jeden z kapitanów.
- Wraz z upływem czasu… zagrożenie dla Riko rosło i czuliśmy, że nie ma już dla nas miejsca na Orbicie. Dodatkowo nasz wynalazek owszem, stworzył bezpieczny port kosmiczny zapewniający dodatkowe źródło surowców, ale również był wykorzystywany jako więzienie. Karą na Orbicie stało się zastąpienie całego ciała mechaniczną konstrukcją i zesłanie na Eden. Bioroboty, które budowały i utrzymywały w większości zautomatyzowany port, to skazańcy, którzy popełnili różne zbrodnie, prawdziwe lub domniemane. Teraz rozumiemy, dlaczego liczba tak zwanych przestępstw na stacji kosmicznej ostatnio tak się zwiększyła: Liderzy potrzebowali większych sił do obrony tego portu…

Mordowaliśmy się nawzajem.

- Pewnego dnia znaleźliśmy podesłane nam urządzenie, dzięki któremu mieliśmy ograniczoną możliwość kontaktu z nieznaną nam grupą. Nigdy się z nimi nie spotkaliśmy twarzą w twarz, ale podjęliśmy ryzyko i zaczęliśmy przekazywać im informacje na temat działania bariery oraz istnienia Oka, co jak rozumiem trafiało do was.

Wojskowi pokiwali głowami. Mamy szpiegów na Orbicie? Skąd? Musi to być jakaś grupa bardzo niezadowolona z rządów Liderów, która kontaktuje się z planetą… Ciekawe w jaki sposób się z nami komunikują?

- Ostatecznie zostaliśmy odkryci przez młodego śledczego, jeszcze w ostatniej chwili zdołaliśmy ewakuować Riko na Eden, aby oszczędzić jej… naszego losu…
- Możliwe, że nasze prawdziwe ciała jeszcze istnieją - przerwała mu Misato. - Mamy nadzieję, że kiedyś uda nam się je odzyskać, podobnie jak tych kilkunastu skazanych, którzy przeżyli atak… - Ucichła i cała trójka: ona, Edward i doktor Ryuuji odeszli od mównicy. Usiedli obok skupionego Młotka.

Teraz na mównicę wszedł kapitan Verso.

- Dziękuję za wyjaśnienia. Teraz sytuacja powinna być dużo bardziej przejrzysta. Otworzyły się przed nami wspaniałe możliwości, ale oczekujemy ataku Orbity w każdej chwili. I tu jest zadanie dla was, weteranów: jedynym znanym nam sposobem, w jaki można zaatakować Inselhorn, to desant i walka wręcz. Według naszej ograniczonej wiedzy wróg nie posiada ani dostatecznych zasobów ludzkich, ani wyposażenia, dzięki którym mógłby tego dokonać. Nie powinien też już mieć w swoim posiadaniu żadnych kawałków chityny. Z jednej strony atak jest mało prawdopodobny, z drugiej wróg nie pozostaje bierny i szybko niszczy wszystkie satelity, które staramy się umieszczać na orbicie, przez co dalej nie mamy stałej komunikacji z Soplem. Nie chcemy ryzykować wystrzelenia satelity chronionego chityną, aby ten bezcenny materiał nie wpadł w ręce wroga. Jutro i w dalszych dniach odbędą się briefingi, na których podamy wam zakres waszych działań oraz nakreślimy strategię obronną. Rozejść się!

Powoli wstawaliśmy z krzeseł, oszołomieni tym ogromem informacji.
- Myślisz, że znowu będzie jakaś walka? - Spytała Eve.
- Ty nie będziesz walczyć.
- Co?
- Powinnaś odejść ze struktur wojskowych, skupić się na reha-
- I co, ty będziesz o tym decydował?

Ups.

Do budynku wróciliśmy w milczeniu, Eve tylko sprawdzała jakieś powiadomienia na swojej mobilce od czasu do czasu.

- Eee, ja dostałem wezwanie na briefing jutro rano, a ty?
- Ja nie. - Burknęła.

Nie rozmawialiśmy za bardzo przez resztę dnia i poszliśmy spać. Znowu obudził mnie cichy szloch, ale nie rozmyślałem nad tym za dużo i szybko ponownie zasnąłem.

Gdy wstawałem rano, Eve jeszcze leżała w łóżku i dalej przeglądała powiadomienia, najwyraźniej dalej zła na mnie.
Poszedłem sam do jadalni, gdy przyszło przypomnienie o przesyłce od Padla, o której szczerze mówiąc zapomniałem. Jeszcze miałem sporo czasu do briefingu, więc postanowiłem pójść po nią od razu.

Szedłem dość raźnym krokiem, ciesząc się na myśl, że prezent powinien rozchmurzyć Eve. I może uwaga Gigi przestanie mnie tak uwierać.

Po drodze do magazynu, gdzie zostawiano różne prywatne przesyłki przybyłe do portu i przetransportowane tunelami, minąłem całkiem sporo ludzi, głównie człapiących w egzoszkieletach. Gdzieś za skałami dostrzegłem Mimi i zawołałem do niej: ta wzdrygnęła się, jakby zaskoczona, ale zaraz uśmiechnęła się i odmachała mi. Ale nie zastanawiałem się nad tym zbyt długo, bo spieszyło mi się odebrać przesyłkę dla mnie.
I faktycznie: było dla mnie czarne, metalowe pudełko, które otworzyłem z niecierpliwością. W środku były dwa małe błyszczące obiekty… kolczyki, tak to się nazywa. Na tyle małe, że nie powinny naruszać wojskowego regulaminu, ale na tyle błyszczące, że powinno być je widać. Dwa małe, kryształowo białe kamyczki umieszczone w oprawie z żółtego metalu. Piękna, precyzyjna robota.

Chyba wręcz biegłem z powrotem do budynku, otworzyłem z impetem drzwi.

W środku nie było nikogo. Szybko rozejrzałem się po mieszkaniu: nigdzie też nie było ubrań ani plecaka Eve.

Poszła sobie. Zostawiła mnie.

niedziela, października 04, 2026

22. Rejs ku przyszłości

 


Siedziałem na krześle obok Eve. Co chwilę popatrywała na otwarte drzwi prowadzące do powoli wypełniającej się sali. Ścisnęła mocniej moją rękę.

- Stresujesz się - stwierdziłem.
- Trochę.
- Będzie dobrze.
- Wiem.

Słyszeliśmy szum rozmów, szuranie krzeseł, skrzypienie kółek. Czekaliśmy tu na doktora Ryuujiego; po drugiej stronie pokoju siedziała na swoim wózku Gigi, która bardzo się starała na nas nie patrzeć.

- A co z nią… - Wyszeptałem.
- Nic mi nie mówiła. - Wzruszyła ramionami Eve.
- A czy naprawdę jesteś pew…
- Jestem - syknęła.

Romi też była z nami, ubrana w te same luźne ciuchy co Eve. Siedziała znudzona i albo machała nogami, albo podpierała głowę na wielkiej metalowej dłoni. Na lewym policzku miała przyklejony wielki biały plaster, bo niedawno wyjęli jej zszywki i całość musiała się trochę podgoić.

Wszystkie trzy panie starannie unikały patrzenia na siebie, tak właśnie zauważyłem. Eve naciągnęła kaptur dresu na głowę i wsadziła ręce do kieszeni swoich szerokich spodni, bo oto właśnie do naszego pokoju wszedł doktor Ryuuji, który wyglądał na nieobecnego myślami i chyba tylko podążająca za nim jak cień Ceci utrzymywała go na właściwym torze. Zignorował wszystkich innych w pomieszczeniu i podszedł do nas.

Położył ręce na kolanach Eve, ta zauważalnie się wzdrygnęła. Popatrzył na nią nieobecnym wzrokiem.

- Czy jesteś gotowa?
- Tak.
- To jest bardzo ważne…
- Wiem.
- Dobrze… dobrze. - Poklepał ją po dłoni i zwrócił się do Ceci.

- Czy są już wszyscy?
- Wszyscy - sprawdziła na mobilce.

Odetchnął głęboko.

- Jeśli ktoś się nie zgodzi, jeśli ktoś się wygada… - Spojrzał z ukosa na Romi. Ta łypnęła na niego wzrokiem i wiedziałem, że chciała mu w pierwszym odruchu pokazać środkowy palec, ale powstrzymała się. Zamiast tego uśmiechnęła się do niego promiennie.
- Na mnie możecie liczyć - dodała z szelmowskim uśmiechem. - Wypełnię swój obowiązek - zasalutowała energicznie.
- Dobrze, dobrze… - Pomruczał doktor Ryuuji, znowu trochę nieobecny.
- Panie doktorze! - Nie wytrzymała Gigi. - Przecież to jest… nieracjonalne! Nawet nie rozumiemy dokładnie, jak to w ogóle działa! Zwykłe impulsy elektryczne…
- Ja wiem, jak to działa. Ale nie potrafimy ich odtworzyć. Nie potrafimy powtórzyć efektu.

Doktor Ryuuji spotkał się z problemem, którego rozwiązanie wymykało się jego zdolnościom poznawczym i wyraźnie zaburzało mu porządek świata. To było coś więcej, niż frustracja.
- To dlaczego chcemy to nagle aplikować na tak szeroką skalę? - Zaatakowała Gigi. - Taką nienaukową metodę? To już są bardziej jakieś zabobony, gusła…
- Po pierwsze: bo to działa. Po drugie: bo może nam wszystkim pomóc. Po trzecie: potrzebuję danych do badań.
- Ale tak nagle… - Gigi była nieugięta.
- Lepszej okazji nie będzie. - Doktor nie zamierzał tłumaczyć się przed Gigi.

Wziął swoją walizkę, odetchnął głęboko i wyszedł przez drzwi na salę. Romi też założyła swój kaptur. Gigi mruczała coś gniewnie pod nosem. Eve wstała i podeszła do otwartych drzwi, żeby lepiej widzieć przemówienie doktora Ryuujiego, które właśnie się zaczynało. 

Zdziwiło mnie, jak szybko się ogarnął i jak sprawnie zaczął przemawiać do zgromadzonego tłumu.

- Dziękuję wam, bohaterowie! - Zwrócił się do grupy około pięćdziesięciu młodych, potężnie umięśnionych mężczyzn.

Niektórzy stali o własnych siłach, niektórzy byli na wózkach albo przywieziono ich na szpitalnych łóżkach. Żaden z nich nie miał wszystkich kończyn: stracili je podczas bitwy, o przepraszam: rzezi na Inselhorn, ale przeżyli. Niektórzy nie mieli rąk, inni nie mieli jednej albo obu nóg.

Wszyscy słuchali z uwagą. Wszyscy słuchali z nadzieją.

- Straciliście tak wiele w heroicznej walce o życie nas wszystkich. Ale nie zostawiamy was samych!

Przypomniała mi się sterta worków z ciałami tych, których tam zmasakrowano. Zostały na Inselhorn.

- Przejdę do sedna. Wszyscy słyszeliście o protezach filamentowych. - Doktor Ryuuji wyjął z teczki czarne, metalowe ramię, zapewne niedawno wydrukowane. Po sali rozległ się szum rozmów. - Znacie efekty uboczne. Ale wiecie też, jakie mogą dać możliwości.

Doktor przeczekał pierwszą falę szumu rozmów.

- Mamy eksperymentalne rozwiązanie.

Względna cisza.

- Udoskonaliliśmy protezy filamentowe. Nie powinno już boleć.

Ryk zaskoczenia na sali. Eve uśmiechnęła się do mnie, ścisnęła za rękę w geście wsparcia, choć go nie potrzebowałem. Romi też się uśmiechała tą połową twarzy, którą mogła, i poruszała palcami swoich filamentowych dłoni sprawdzając, czy wszystko działa tak, jak należy.

- Prezentacja: Pacjent 1 stracił na Inselhorn obie nogi, czyli około jednej trzeciej masy ciała. Proszę do nas!

Eve naciągnęła maseczkę na twarz, włożyła czarne okulary i założyła kaptur na głowę.
- Powodzenia tam - mruknąłem.

Eve wyszła pewnym, choć powolnym krokiem na salę. Była boso, jak zresztą prawie zawsze teraz; mówiła, że tak jest jej wygodniej. Filamentowe stopy stukały o posadzkę.

- Pacjent jest teraz w pełni sprawny. Proszę zademonstrować.

Eve przeszła przed pierwszym rzędem widzów, potruchtała trochę w tę i wewtę.

- Jak wszyscy wiecie, filamentowe protezy nie tylko spełniają wszystkie funkcje zastępowanej kończyny, ale również znacznie podnoszą jej sprawność.

Na ten znak Ceci przyciągnęła, z wyraźnym trudem, słup z workiem treningowym i nacisnęła stopą przycisk wysuwający podstawki blokujące jej kółka. Urządzenie treningowe teraz stało pewnie w miejscu.
Eve podeszła powoli i zaczęła wymierzać workowi solidne kopniaki. Mimo małego zamachu worek odskakiwał i kołysał się od posiadających potężną moc uderzeń.
Kopniaki Eve były coraz szybsze: jej drobna sylwetka demonstrowała teraz potężną moc.
W końcu odskoczyła do tyłu, wybiła się wysoko, obróciła w powietrzu i kopnęła w worek z taką siłą, że ten po prostu urwał się z łańcucha i zatrzymał z łoskotem dopiero na przeciwległej ścianie, powodując kilka wyraźnych pęknięć.

- Też możecie to mieć. - Doktor Ryuuji bezlitośnie wykorzystał najwłaściwszy moment. - Sprzęt do tego zabiegu znajduje się obecnie na okręcie zmierzającym na Inselhorn, tak więc musielibyście się zgodzić na rejs i pozostanie tam, ale…

Nie słuchałem już dalej. Miałem pewność, że wszyscy się zgodzą.


***

Gdy Ceci zaczęła ze swoją mobilką zbierać zgody od zgromadzonych na sali, doktor Ryuuji przyszedł do nas.

- To było… bardzo dobre przemówienie, doktorze - podrapałem się w zakłopotaniu po głowie.
- おつさま。。。 - mruknęła Eve.
- Ceci mu napisała - Gigi uśmiechała się złośliwie. Doktor zignorował nas wszystkich i podszedł do Romi.

- Nie było potrzeby wołać ciebie, tak więc już podziękujemy…
- Po takim pokazie nie wiem, co musiałabym im pokazać, by to przebić! … Zaraz, jak to “podziękujemy”? Płynę z wami!
- Aha? - Zdziwił się doktor. Uważał Romi za obiekt, którego użyteczność się skończyła, ale ona najwyraźniej miała inne plany.

***

To zresztą była dziwna sytuacja: po tym, jak Eve wstała po zdarzeniu w parku, Gigi natychmiast zadzwoniła do Ceci. Po tylu tygodniach (miesiącach?) ciszy znowu znaleźliśmy się w centrum ich zainteresowania, pan doktor przyjechał do parku osobiście. Zaraz zresztą porwał nas na testy - trafiliśmy do osobnych pomieszczeń, gdzie opowiedziałem mu w prostych słowach, co się stało: wyobraziłem sobie, że moja ręka znowu istnieje i faktycznie, powstał nowy filament. Dotknąłem protez Eve i wyobraziłem sobie, że znowu chodzi, chyba przekazałem jej te myśli i ona je przyjęła. Nie opowiadałem mu o wizji i o tym, że Eve próbowała się wykończyć.
Spodziewałem się, że doktor Ryuuji odrzuci to wyjaśnienie jako nienaukowe, ale on tylko potakiwał, głęboko zamyślony. Pomruczał trochę i poszedł do Eve. Czekałem przez długi czas, niecierpliwiąc się coraz bardziej, aż w końcu Ceci poprosiła mnie do pokoju obok, gdzie siedziała… Romi, uśmiechając się niepewnie. Jej wielkie dłonie położone były na stole. Wszedł do nas doktor Ryuuji.
- Dotknij - polecił. Nie w głowie mi były głupie komentarze, dlatego dotknąłem palcem protezy dłoni Romi. Popatrzyłem pytająco na doktora.
- Mam zrobić coś konkretnego? - Spytałem.
- Spróbuj… pomyśleć o mniejszych dłoniach, czy coś takiego.
- Ale ja…! - Zaczęła protestować Romi, ale ja już zdążyłem sobie przypomnieć, jak podczas naszego pierwszego spotkania w przystani przesuwała palcem po mojej klatce piersiowej. Wyobraziłem sobie jej małe dłonie. W mojej głowie pojawił się obraz czarnych, filamentowych kulek zbliżających się do siebie; przestrzenie między nimi robiły się mniejsze.

Filamentowe protezy faktycznie zaczynały się zmniejszać.

- Ja nie chcę takich! - Zaprotestowała Romi. - Chcę takie, jak były!

Wyobraziłem sobie jej łapska tak wielkie, jak podczas naszej rozmowy w szpitalu. Bez wytwarzania nowych porcji filamentu pokazujące się w mojej głowie kulki nieco oddaliły się od siebie, a dłonie Romi wróciły do nieproporcjonalnie dużych rozmiarów.

- Hej, a robicie protezy tych bardziej miękkich części ciała? - Zapytała z szelmowskim półuśmiechem. Żaden z nas nie zareagował, więc odpuściła do końca spotkania z tego typu uwagami.

- A więc jesteś w stanie to powtórzyć. - Stwierdził doktor Ryuuji.
- Najwyraźniej tak.
- Pomożesz kolegom, którzy stracili kończyny na Inselhorn?
- Tak.
- Wyjdźmy.

Zostawiliśmy Romi siedzącą przy stole i niewiele rozumiejącą z tego, co się dzieje.

- Potrafisz dochować tajemnicy?
- Oj tak.
- Inez… Doktorka… Pamiętasz ją?
- Tak.
- Prowadziła pewne badania, a gdy trafiła na “Arkę”, to bardzo zainteresowała się tym, co robi wojsko, które działa niezależnie od Komitetu Sopla… Wiesz, to dwie różne struktury, które są zmuszone do współpracy, ale żadne się z tego nie cieszy. Wojsko utrzymuje wiele rzeczy w tajemnicy, szczególnie teraz, gdy przejęliśmy Inselhorn… No dobrze - otrząsnął się z rozmyślań. - Teraz ja też zrozumiałem, że aby dokonać więcej, muszę… Być bliżej wojska. Komitet jest ważny, ale wojsko oferuje więcej możliwości. I chcę przejść na ich stronę.
- Czy można nieco jaśniej…?
- No tak. Chcę, żebyś razem ze mną popłynął na Inselhorn. Chcę, żebyś pomógł w adaptacji protez wszystkim żołnierzom, których tu nam przywieźli. To będzie mój prezent dla wojska. Nie chcę, żebyś komukolwiek o tym mówił. Zgadzasz się?
- Jeśli Eve się zgodzi, to tak.
- Przekonaj ją.
- To jej decyzja… Poza tym tyle się wydarzyło, że potrzebujemy trochę cza-
- Pospieszcie się - uciął doktor Ryuuji i poszedł szybkim krokiem w kierunku swojego laboratorium.

Potem siedziałem na krześle w poczekalni i czekałem, aż wypuszczą Eve. Podobno zabrali ją na jakiś “prosty zabieg”, nie miałem pojęcia jaki. W końcu drzwi się odsunęły i wyszła, ostrożnie stawiając drobne kroki.
- Dziękuję - pomachała ręką w stronę Gigi.
- Do usług - odpowiedziała, bez większych emocji. - Tylko uważaj podczas… no wiesz. I nie róbcie wiesz czego.
- Wiem.

Stała tak jeszcze chwilę, patrząc to na mnie, to na Gigi.

- No idź do niego! - Ponagliła Gigi i odjechała wózkiem do swoich spraw.

Podszedłem do Eve.

- I jak tam? - Nie wiedziałem jak zacząć inaczej.
- Żyję. Chodzę. - Uśmiechnęła się niepewnie.
- Wracamy do mieszkania?

Zesztywniała na chwilę.

- Co się stało?
- Nie, nic. Wracamy.


Patrzyliśmy bez słowa na przesuwające się obrazy za oknem kolejki, głównie były to upstrzone lampami szare ściany tunelu.
- Wiesz, jest taki rejs…
- Wiem. Gigi i Ceci mi mówiły.
- Doktor Ryuuji chce, żebym…
- Płyńmy.
- Co? Ale…
- Jeśli tylko chcesz.
- Nie sądziłem, że będziesz chciała opuszczać Sopel… W końcu to jest nasze miejsce, tak mówiłaś…
- Stało się więzieniem. Ile tam leżałam, gapiąc się w sufit? Walcząc z bólem, powstrzymując się od naciśnięcia przycisku?
- Czy ty… No wiesz, potrzebujesz ten specyfik?
- Nie. Wiesz, wtedy, w parku… Też wydawało ci się, że lataliśmy, prawda? Jestem pewna…
- Tak.
- W każdym razie… Nie chcę już tu być. Jeśli nie muszę - popatrzyła na mnie prosząco.
- No, nie musimy, popłyniemy chyba “Asuką”...
- Inselhorn przerobili w krótkim czasie na potężną bazę, z kompleksami mieszkalnymi, fabrykami, potrzeba mnóstwo rąk do pracy, nie tylko związanej z wojskiem. Mówi się nawet o zakładaniu kolejnych baz, bo opanowali tę technologię barier…
- O?

To dopiero byłby przełom: dużo większy niż adaptacja protez.

- No i… Robilibyśmy to, co potrafimy, wiesz, jak na “Arce”. Nienawidziłam tego miejsca do czasu, jak przydzielili nas do wspólnych zadań… - Zamknęła oczy. 

Byliśmy tak potwornie zmęczeni.

- Zresztą wojna się jeszcze nie skończyła.

Doskonale zdawałem sobie z tego sprawę, choć do tej pory starałem się o tym w ogóle nie myśleć.

Od razu poszliśmy spać, ale wiedziałem, że Eve budziła się kilkukrotnie i szła do łazienki. Wolałem jej o to nie pytać.

Nad ranem, kiedy już oboje wstaliśmy, zacząłem:

- Tak naprawdę to ja też chcę płynąć. Od początku chciałem, tylko, no wiesz… - Wskazałem ręką na pokój. Nie oddaliśmy jeszcze stojaka na kroplówki.

Popatrzyła na mnie znacząco.
- Ja mogę wyruszać choćby jutro.

Spojrzałem na kamienną, wypolerowaną podłogę, potem na puste łóżko i wreszcie na Eve. Byłem tu tylko dlatego, że ona mnie mnie tu przyprowadziła, sam nie miałem żadnego innego pomysłu, a przynajmniej nie do teraz.

- Pakujemy się.

***

Doktor Ryuuji kazał nam poczekać kilka dni. Jak rozumiałem, moja decyzja była kluczowa dla całego przedsięwzięcia, choć mogę się tylko domyślać do czego by się posunęli, gdybym odmówił. Formalnie dalej byliśmy w wojsku, choć po bitwie zapanował taki chaos, że mało kto się tym przejmował. Wszystkie siły wojskowe i istotną część siły roboczej Sopla przerzucono na Inselhorn, by tam zbudować nasz historyczny, pierwszy przyczółek - choć Oko nad nami już nie wisiało i nikt już nie atakował Sopla, to nie mieliśmy pojęcia, co szykuje orbita. Nie trzeba być geniuszem żeby przewidzieć, że coś na pewno planują i nie będą się nam biernie przyglądać w sytuacji, gdy znienacka zniszczyliśmy ich popisową broń. Wielkim kosztem, ale jednak - a teraz jeszcze gromadzimy siły na kolejną, tajemniczą akcję, bo przecież tak po nic nie wyciągaliby kilkudziesięciu kalekich żołnierzy ze szpitala i wieźli na paskudną, skalistą wyspę pośrodku czarnego oceanu.

Wojsko oczywiście zamierzało trzymać karty przy sobie i nie wtajemniczać ludzi zarządzających Soplem bardziej, niż jest to konieczne, a doktor Ryuuji właśnie zamierzał zmienić obozy - wzorem nieodżałowanej Doktorki, której zaczęło mi autentycznie brakować, bo coraz lepiej zaczynałem rozumieć, jak mocno opiekowała się naszą grupą i co się zaczęło dziać, gdy jej zabrakło. A czy szanowny pan doktor byłby gotowy na tak wielkie poświęcenie, jakiego bez wahania dokonała nasza mentorka?

Pozostawało jeszcze pytanie dotyczące Milionera. W ogóle się ze mną nie kontaktował po tym, jak mu wszystko… no, prawie wszystko opowiedziałem na temat mojego ojca. Nie dziwię mu się, to musiał być dla niego szok. Może lepiej na razie o nim nie myśleć, skoro się gdzieś zaszył.

Zresztą wreszcie miałem czas i ochotę nad tym wszystkim się zastanowić i jakoś podsumować: akurat siedzieliśmy na skalistym brzegu przystani, ja i Eve, która próbowała zapalić skręta - takiego samego, jakie Doktorka zazwyczaj miała w kieszeni. Oboje mieliśmy naciągnięte na głowę kaptury, ja dodatkowo miałem robocze rękawice - nasze kombinezony bojowe były schowane w plecakach. Wątpię, by to przebranie mogło zmylić uważnego obserwatora, ale może chodziło tylko o zachowanie pozorów.

Eve rozgniotła z niesmakiem skręta o kamień. Wiedziałem, że chciała jeszcze potrenować kopniaki, bo niesamowicie jej się to spodobało, a teraz musiała nosić spodnie i dodatkowo buty, choć wolała wszędzie chodzić boso. Cieszyłem się, że to jedyny problem, jaki w tej chwili ma.

Po raz pierwszy od długiego czasu patrzyłem wyczekująco w przyszłość. Ciekawe, co myślą sobie inni, którym obiecano powrót do pełnej sprawności, a nawet więcej? Byłem pewien, że zdołam im wszystkim pomóc. Czy dołączy do nas Monter? Co z Młotkiem, który został na Inselhorn, czy dali go do planowania jakiejś nowej akcji? Bo Gigi na żadne rejsy się nie nadaje…

- No hej tam! Pomóżcie mi!

Odwróciłem się. Ze stacji ku przystani powoli zjeżdżała na wózku Gigi, trzymając na kolanach sporą torbę.

- Co ty tu robisz?! - Krzyknęła do niej w odpowiedzi Eve.
- Płynę z wami! - Spodziewałem się, że Gigi odpowie w jakiś złośliwy sposób, ale nawet nie.
- No co ty? Przecież ty nie możesz… - Zaczęła Eve.
- Nie mów mi, czego nie mogę - Gigi pokiwała ostrzegawczo palcem.

Eve podbiegła do niej uważając, by nie przejść w szaleńczy sprint, który mógłby zwrócić uwagę, i poprowadziła wózek po pochyłym terenie, podczas gdy Gigi przytrzymywała wielką torbę na kolanach.

- Przecież na Inselhorn dalej jest ta bariera, pod którą tak ciężko się poruszać… - Zacząłem.
- A pomyśl trochę, jak te wszystkie ekipy inżynierskie tam mogą pracować? Bariera jest sferą, oni wydrążyli sięgające niżej tunele. Tam już mieszkają całe rodziny, do prac w sferze używają egzoszkieletów… Rozumiesz to?
- No rozumiem…
- Mają na “Asuce” zrobić mi taki egzoszkielet, bym mogła sterować nogami. Jeden z powodów, dla których chcę płynąć.

Aha. Więc również Gigi coś obiecali.

Łódź patrolowa już niedługo będzie wyruszać - Eve wskazała na grupę mężczyzn gromadzących się na molo. Wśród nich wmieszało się kilku żołnierzy, którzy mieli obie nogi, by powoli ich przemycać na krążącą w okolicach Sopla “Asukę”. Miało to nawet pewne szanse powodzenia, biorąc pod uwagę, że w przystani pracowało teraz wyraźnie mniej osób.

W końcu przyszedł czas wejścia po trapie. Obejrzałem się tylko raz, na wrota Milionera; teraz będziemy już poza jego zasięgiem. Chyba.

***

Bez problemów dotarliśmy na okręt. Gigi potrzebowała trochę pomocy, ale liczne silne ręce przeniosły wózek bez problemu.

Znowu byliśmy na okręcie, czułem kołysanie pod stopami i spojrzałem na zasnute ołowianymi chmurami niebo, zza których oświetlały nas bez przerwy dwa słońca. Odetchnąłem i spojrzałem na Eve. Miała rumieńce.
- Gdzie tu można potrenować? - Spytała.
- Wątpię, żeby mieli tu hale sportowe jak na “Arce”, więc zostaje pokład… - Odpowiedziałem niepewnie.
- Mi pasuje - zaczęła ściągać buty, przyciągając uwagę naszych kolegów z “Arki”, których na okręcie było już całkiem sporo.

Zaczęła rozgrzewkę od kilku podskoków, pobiegała trochę i zaczęła wykonywać kopniaki w powietrzu. Był to niesamowity spektakl, siła dwóch nóg znacząco przewyższała możliwości moje i mojej protezy.

Przerwał nam doktor Ryuuji.
- Stop, stop! Nie potrzebujemy już więcej prezentacji!
- Ale panie doktorze…
- Chodźcie za mną. Zaraz będzie wsiadać ostatnia grupa. Będziecie mi potrzebni.

Doktor bardzo szybko wczuł się w swoją wojskową rolę, jak się okazuje. Dużo szybciej niż Doktorka… Znowu o niej pomyślałem. Czy doktor Ryuuji miał zamiar nam ją zastąpić? Prawdopodobnie tak.

Postawił nas przed ścianą ekranów pokazujących obraz z kamer rozlokowanych w różnych punktach okrętu.
- Tutaj - wskazał. Widzieliśmy pusty korytarz. - Patrz uważnie na wszystkich.

Zaczęli przechodzić żołnierze z “Arki”, szli w kierunku kamery i mijali ją w ostatniej chwili, chyba była w jakiś sposób zamaskowana. Niektórych kolegów znałem z widzenia, innych ledwo kojarzyłem. Wszyscy muskularni, wszyscy kalecy: niektórym brakowało jednej lub obu rąk, niektórzy z trudem poruszali się o kulach, inni byli na wózku. Liczyłem, było ich w sumie czterdziestu siedmiu.

- Jeśli dobrze rozumiem twoją zdolność, musisz sobie zwizualizować myśl i przekazać ją w elektrycznej postaci poprzez protezę.

No tak. Tak to działa, z naukowego punktu widzenia.

- Pan to… mierzył? Badał? - Spytała Eve.
- Próbowałem. Nasze aparaty nie są wystarczająco czułe, by wykryć jakąkolwiek różnicę między tym, jak to nazwać, myślowym przekazem a zwykłymi strumieniami elektronów.
- Bo, wie pan, Gigi mówi, że to jest, no, nieracjonalne i w ogóle…
- Panna Gigi nie rozumie wielu rzeczy - syknął doktor Ryuuji, ucinając wątek.

Jak na zawołanie na ekranie właśnie pojawiła się Gigi, wyraźnie o coś wkurzona, mocno kręcąca kółkami wózka. Najwyraźniej chciała odbudować sprawność rąk i nie chciała korzystać z silników.

- A to wasza kolejna koleżanka… - Doktor machnął ręką w kierunku ekranu, na którym widzieliśmy dumnie kroczącą Romi. - Spróbujcie jej pomóc z treningiem, inaczej nie poradzi sobie na Inselhorn.
- Spróbujemy… - Spojrzałem z ukosa na Eve, która jednak nie paliła się do tego pomysłu, sądząc po minie.
- A to jeszcze jedna ochotniczka, też spróbujcie jej pomóc. - Na ekranie pojawiła się nieznana nam dziewczyna: dość wysoka, ale wątła. Nie kojarzyłem jej w ogóle.
- Kto to jest?
- Imienia nie pamiętam, nazywają ją Mimi. Pracowała w przystani jako kierowca medyczny i zachowała dyskrecję na temat naszych spraw, dlatego zgodziłem się zabrać ją ze sobą, bo bardzo się zaangażowała. Raczej małomówna. W sumie to nie przypominam sobie, by się w ogóle odzywała… No nieważne, a teraz chodźmy. - Zdążyłem jeszcze dostrzec na ekranie pewnie kroczącego Montera z w pełni już sprawną ręką, ale doktor ponaglał, więc wyszliśmy z pomieszczenia.

Weszliśmy do pokoju, w którym był już rozłożony parawan, stół i krzesło. Chemiczny zapach mówił nam, że jest to pomieszczenie przeznaczone do celów medycznych. Gigi wyciągała z szafki opatrunki i kładła je na blacie.

- To tutaj zaczniemy procesy adaptacyjne. Czasu mamy mało, ale przy trzech-czterech adaptacjach dziennie skończymy przed dotarciem na Inselhorn.

Ramy czasowe nie przerażały mnie, bo jeśli mogę w tak łatwy sposób pomóc, to pomogę. Gorzej, że nie miałem pojęcia czy to w ogóle zadziała, bo oprócz testu na Romi żadnych innych prób nie było. Trochę zaskakująco dla mnie, Gigi wyraziła moje wątpliwości na głos, po ostentacyjnym rzuceniu opatrunków na blat.
- Ale panie doktorze, skąd pewność, że to w ogóle działa? Mieliśmy za mało prób, to jest po prostu… nieracjonalne!
- Widziałem wystarczająco dużo na przykładzie Pacjentki Zero żeby wiedzieć, jak wysoka jest szansa powodzenia. - Doktor odparł sucho i nie przejmując się więcej fochami Gigi sprawdził coś na mobilce. - Pierwszy pacjent gotowy do operacji, kolejny będzie zaraz po nim. Ty też się przygotuj, odpocznij teraz jeśli potrzebujesz, bo za jakieś dwie godziny przywieziemy go tutaj.
- Ale panie doktorze…! - Gigi postanowiła znowu zwrócić na siebie uwagę. - Czy ta cała Pacjentka Zero istnieje w ogóle…?! Słyszałam o niej parę razy, ale naprawdę ciężko mi jest uwierzyć, że ona…
- Oczywiście, że istnieje. Jest tutaj z nami na okręcie, jako plan awaryjny.
- Co?! - Gigi była bardzo zaskoczona, natomiast ja i Eve nie mieliśmy kompletnie pojęcia o co, czy też o kogo chodzi. Doktor Ryuuji dostrzegł naszą reakcję, ponownie ignorując Gigi.
- Pacjentka, którą poddałem eksperymentalnej operacji neurochirurgicznej celem uratowania życia… - Zamyślił się. - Może będzie lepiej ją wam przedstawić. Choć może nie dotykajcie jej swoimi protezami, bo potencjalnych skutków po prostu nie znam, a teraz nie możemy ryzykować. - Wstukał coś na swojej mobilce. - Zaraz powinna tu być.

Cała nasza trójka popatrzyła po sobie. Po chwili usłyszeliśmy powolny, rytmiczny stuk czegoś o metalową posadzkę korytarza, aż otworzyły się drzwi.
Stała w nich wysoka, nieco chuda, ale niepozbawiona mięśni żeńska postać, nieco przygarbiona. Podpierała się długim, metalowym kijem, a twarz miała zasłoniętą brązową, chropowatą deską przywiązaną do głowy, która przypominała drewnopodobny pokład “Arki”. Ubrana była w czarny, obcisły kombinezon, z którego jednak zwisały dodatkowo jakieś potargane łachmany, które kiedyś mogły być suknią, płaszczem lub czymś podobnym. Zajęło mi chwilę, nim ją poznałem.

- Kosa? - Spytałem.
- Siobhan! - Ucieszyła się Eve.
- O kurwa! - Zareagowała Gigi. - Ty… - Zatrzymała się zmieszana. W końcu kompletnie zapomnieliśmy o niej. - Eee… Tyle się wydarzyło…

Kosa skierowała ukryte za deską oblicze na Gigi.
- Nie urodziłam się po to, by tylko umrzeć. - Odpowiedziała.

Nikt nie wiedział, co na to odpowiedzieć.

- Eee, to bardzo fajnie, że z tobą już wszystko w porządku! - Zagaiła Eve. - A ty czemu płyniesz na Inselhorn?
- By spełniło się moje życzenie.
- O, to świetnie! A jakie?
- Poznać Kod Zbawienia.
- O! To… co?

Spojrzałem na Gigi. Ta tylko uśmiechnęła się złośliwie.

- O, i co w tym celu musisz zrobić? - Spytała niewinnie.
- Wypowiedzieć życzenie przed Czarną Gwiazdą.
- I ta Czarna Gwiazda ci odpowie…
- Przestań. - Doktor Ryuuji postanowił zatrzymać tę rozmowę tu i teraz. - Pacjentka Zero nie jest jeszcze w pełni komunikatywna, ale poczyniliśmy znaczne postępy. A teraz… Panno Shevaun, proszę zademonstrować.

Kosa wyciągnęła przed siebie swój filamentowy kij. Ten szybko zwinął się w pierścień i zmniejszył się, wciąż wisząc w powietrzu: Kosa ubrała go jak bransoletkę. Po chwili bransoletka zaczęła się powiększać w sporej wielkości torus, który za chwilę przestałby się mieścić w pomieszczeniu.
Dokonać takich sztuczek z filamentowym materiałem ja już nie byłem w stanie, a już na pewno nie bez dotykania go.

- Panno Shevaun, wystarczy… - Doktor Ryuuji ostrożnie dotknął jej ramienia. Obiekt wrócił do kształtu takiego pręta, z jakim przyszła. - Pacjentka Zero posiada pewną dozę kontroli nad materiałem filamentowym i jest w stanie kontrolować go myślami, tak jak to rozumiemy.

Gigi skrzywiła się w jakże często widzianym przeze mnie grymasie dezaprobaty.

- Aha, pacjentka potrafi też… powodować nadnaturalne fenomeny. - Tu już doktor Ryuuji podrapał się w zakłopotaniu po karku, w niecharakterystycznym dla niego geście. - Ale w związku z, hm, niedostatkami komunikacyjnymi i niezbadaną naturą tych fenometów poprosiłem pacjentkę o ograniczenie tych działań do niezbędnego minimum. Niemniej jednak, panno Shevaun, proszę zademonstrować, tylko nic z ogniem proszę…

Kosa wyciągnęła rękę przed siebie i otworzyła dłoń. Utworzyła się nad nią mała, biała chmurka, która szybko się skropliła. Siobhan odwróciła dłoń i mała ilość wody wylała się na metalową podłogę.


- I to w zasadzie wszystko. Niestety na razie jeszcze nie wiemy, w jaki sposób ten fenomen jest wywoływany. W każdym razie: gdyby adaptacja filamentowych protez była dla pana - to mnie doktor miał teraz na myśli - z jakiegoś powodu trudna, to Pacjentka Zero mogłaby, prawdopodobnie, w jakiś sposób pana wspomóc… A przynajmniej pomogłaby nam jeszcze lepiej zrozumieć zachodzące procesy i ostatecznie pomóc nam je replikować bez udziału czynnika ludzkiego. Chciałbym zbudować prototyp generatora impulsów, które by pana zastąpiły, niestety na chwilę obecną brakuje nam na ten temat wiedzy i możliwości.

Spojrzał prosto w deskę, która zakrywała twarz Kosy.
- Każdego dnia jestem bliżej Kodu Zbawienia. - Oznajmiła.
- Cieszymy się. - Doktor odpowiedział sprawnie. Najwyraźniej miał już sporo doświadczenia w komunikowaniu się z naszą koleżanką. - Dziękuję za przybycie i demonstrację, panno Shevaun.

W milczeniu odprowadzaliśmy Kosę wzrokiem, gdy ta powolnym, miarowym krokiem wychodziła przez drzwi. Eve próbowała jej nieśmiało pomachać na pożegnanie.

- W każdym razie! - Przerwał ciszę doktor Ryuuji. - Wkrótce przywieziemy pierwszego pacjenta.

Próbowałem rozmazać rozlaną wodę stopą, żeby szybciej wyschła i żeby nikt się nie poślizgnął.

***

Pierwszy pacjent miał instalowaną protezę lewej nogi, przywieźli go mocno naćpanego eksperymentalnym środkiem przeciwbólowym, który doktor Ryuuji testował wcześniej na Eve. Zgodnie z poleceniem siedziałem za parawanem, tak, żeby mnie nie widział. Jego łóżko wsunęli tak, abym miał swobodny dostęp. Wyobraziłem sobie ludzką nogę, nasze wspólne treningi, bieganie po drewnopodobnym pokładzie “Arki”. Dotknąłem jego protezy. Poczułem jakby lekki przepływ prądu, a potem nic - spodziewałem się jakiejś wizji czy czegoś podobnego, podobnie jak w przypadku Eve, ale nic takiego nie miało miejsca.
Natomiast mój towarzysz broni najwyraźniej poczuł się wyraźnie lepiej: zaczął poruszać stopą protezy, a potem jej palcami. Przed chwilą był jeszcze otępiały, teraz słyszałem zza parawanu, jak usiadł na łóżku. Próbował chwycić za parawan i zobaczyć, co dokładnie mu robiono, ale asystenci poinstruowani przez Ceci przytrzymali go na łóżku i szybko wywieźli.
Ceci zaglądnęła do mnie za parawan i pokazała uniesiony w górę kciuk.

Reszta tego dnia i kolejne upływały podobnie: czekałem jakieś dwie-trzy godziny na kolejnych pacjentów, wyobrażałem sobie kończyny w ruchu i dotykałem ich ukryty za parawanem (teraz dodatkowo miałem nosić hełm, na wypadek gdyby ktoś się nagle zerwał: jakby nie wiedzieli kim jestem, gdy zobaczą moją protezę, ale nie chciało mi się na ten temat sprzeczać). To w jakiś sposób nie tylko sprawiało, że proteza działała tak, jakby była normalną częścią ciała, ale również otrzeźwiało pacjenta ze środków przeciwbólowych; na szczęście rośli sanitariusze byli na posterunku by przytrzymać szczęśliwca w miejscu w trakcie jego wybuchu radości.

Między pacjentami albo ćwiczyłem pompki i przysiady, albo czytałem na mojej mobilce podręczniki i instrukcje, ale bez specjalnego zaangażowania: podobno czas rejsów wydłużył się znacznie ze względu na zwiększoną gęstość czarnych fal, dla porównania na Ziemi można było dystans między Soplem na Inselhorn przebyć wyraźnie szybciej, ale kogo to teraz obchodzi? Może Monter ma na swojej prywatnej mobilce bardziej zróżnicowane materiały… Chociaż może go lepiej o to nie prosić.

Standaryzowane wojskowe posiłki nie były delikatesami, ale… dobrze było wrócić do znanej rutyny po loterii, jaką były racje żywnościowe rozdawane na Soplu. W końcu wieczorem, gdy skończyły się operacje na dany dzień, mogłem wrócić do kajuty, gdzie po około godzinie przychodziła do mnie też Eve, prosto spod prysznica: boso, w krótkich spodniach i wycierająca ręcznikiem mokre włosy, bo ją z kolei zatrudnili przy treningach i rehabilitacji: rano odbywał się trening dla żołnierzy i nowicjuszy jak Romi czy Mimi, a po posiłku nieco lżejsza rehabilitacja tych, którzy parę godzin temu byli jeszcze kalekami.

Promieniała.

- Bez żadnych problemów? - Spytała.
- Żadnych. A u ciebie?
- Romi się porzygała podczas biegania, kazałam jej to wycierać - powiedziała, nie bez satysfakcji. - Mimi też słabo, ale coś z tego będzie.
- Aha… Tylko biegacie po pokładzie, czy robicie też resztę programu?
- To nie “Arka”, nie mamy wiele sprzętu ani miejsca, ale pobiegać zawsze można - podniosła wysoko zgiętą w kolanie nogę, nie mogąc się nacieszyć odzyskaną sprawnością i nowo nabytą siłą.

Cieszyło mnie to.
Cieszył mnie też powrót do rutyny wojskowej i do spokoju umysłu, jaki oferowała: wiedziałem, co miałem robić, robiłem to dobrze, wszystko szło sprawniej, niż nawet w optymistycznym scenariuszu doktora Ryuujiego - po pierwszy paru dniach on i jego zespół zwiększyli liczbę operacji nawet do sześciu dziennie, a wielkość protezy regulowała się automatycznie w momencie adaptacji, więc odpadała im kwestia doboru rozmiaru. Miałem przeczucie graniczące z pewnością, że nad drukiem nowych protez czuwał Monter.
Zadanie Eve też przynosiło efekty: Romi, mimo podawania jej ograniczonego miksu witaminek, zacisnęła zęby i trenowała z przerażającą determinacją, w końcu osiągając minimum sprawnościowe Hien, aż nawet Eve przestała ją przy mnie obgadywać. Mimi podobno radziła sobie bardzo dobrze i czasem nawet doganiała facetów, wzbudzając w tym pewien podziw u Eve.

Ona sama pozostawała niedościgniona w testach sprawnościowych, nawet przez tych z protezami obu nóg: potężne nogi niosły małe ciało z potężną mocą, choć może to dlatego, że miała więcej czasu na adaptację i rozwinięcie umiejętności posługiwania się protezami? Tak wiele jeszcze nie wiedzieliśmy na ten temat.

A jeśli już mowa o chceniu to wojsko podjęło decyzję, że znowu będą nam podawać miks witaminek, który miał na nas wiadome działanie. Teoretycznie moglibyśmy poprosić Gigi o pomoc w tej sprawie, ale biorąc pod uwagę przejścia Eve niespecjalnie nawet o tym myślałem. Mieliśmy własne zadania i musieliśmy się na nich skoncentrować przed przybyciem do celu, poza tym nasza kajuta była bardziej ciasna niż na “Arce” i we dwójkę do jednej koi nie było szans się zmieścić. Ale słyszałem, że na Inselhorn miał być dla nas, weteranów, cały osobny budynek, więc może tam będzie szansa na jakąś intymność. Ale tak, jak było teraz, też całkiem mi pasowało.
 

Posiłki jadałem sam, gdy wszyscy już rozeszli się do swoich zajęć: Eve, rehabilitanci i nowicjusze do treningu, zespół medyczny i pacjenci do operacji. Nie rozumiałem, po co te pozory tajemnicy, ale skoro miało to w czymś pomóc, to ja nie miałem z tym problemu. Był też czas zastanowić się nad pewnymi sprawami: na przykład taką, że przestałem być kimś wyjątkowym. Przez jakiś czas byłem panem bohaterem, to się jednak powoli kończyło: kilkadziesiąt osób miało protezy podobne do moich, a często lepsze i mocniejsze, z Eve na czele. No dobrze, może nie potrafią ich sobie odtworzyć, ale nie życzę im znalezienia się w takiej sytuacji. Dodatkowo pomoc w ich adaptacji teoretycznie mogłaby zostać udzielona przez Kosę, która nie dość, że posiadła dużo większą kontrolę nad filamentem, to na dodatek potrafi wywoływać nadnaturalne fenomeny - obecnie na bardzo małą skalę i praktycznie bezużyteczne, ale jestem pewien, że doktor Ryuuji nie odpuści tej możliwości gdy tylko zakończy obecny projekt, który chce podać wojsku jako wpisowe do ich struktur. Ciekawe, jak mój ojciec zareagowałby na myśl, że wpychanie ludziom filamentu do mózgu może dać takie efekty? Ile “materiału do badań” by zużył? Lepiej o tym nie myśleć.

Ostatni pacjent nalegał, aby wyjść z gabinetu o własnych siłach, co zresztą mu się bez większych problemów udało. Popołudnie miałem spędzić w naszej kajucie, tak więc leżałem i czekałem na Eve, która jakoś nie przychodziła; w końcu napisałem do niej. Odpowiedziała: “badania u Gigi, poczekaj”. Jakie badania?

Czas mijał i zacząłem się niepokoić. Kajuta nie nadawała się do dreptania w kółko, więc w końcu z niej wyszedłem i po cichu ruszyłem w stronę gabinetów.
Przemykałem się trochę, choć w tej sekcji okrętu obecnie nie było prawie nikogo. Światła na okręcie przygasły i zaczynała się wieczorna pora, panowała ta krótka pauza pomiędzy zmianami, którą tak lubiłem. W końcu dotarłem do gabinetów, gdzie za jedną z szyb paliło się światło i dobiegały jakieś głosy: Gigi i Eve.

- …już o niej nawet nie mówię, a jeszcze jest ta cała Romi. Ona się będzie pieprzyć z każdym, mówię ci.
- Dokładnie.
- Pewnie już pół okrętu przeruchała. Wiesz, ja tego w ogóle nie rozumiem, jak można się tak prowadzić.
- Dostaje ekstra wycisk na treningu, poza tym bierze witaminki, może to ją w końcu uspokoi.
- Kurestwo jest w głowie, nie w ciele. - Podsumowała Gigi.

Chwila ciszy.

- Jak tam po zabiegu? Operacje plastyczne, szczególnie tak wrażliwych miejsc, to nie mój resort, ale…
- Po paru dniach było wszystko w porządku. Dzięki wielkie.
- Nie ma sprawy. A tak w ogóle, co ciebie tak wyciągnęło z gniazdka? Tak ciężko harowaliście na to…
- Wiesz przecież.
- Domyślam się. Ścieżka donikąd?
- Mniej więcej tak.
- W skalnej dziurze cuda się raczej nie zdarzają, co nie?
- Nie inaczej.
- Szanse na to, że czyniący te tak zwane cuda Skurwiel się znowu objawi, są teraz jeszcze niższe, niż były, ale mimo to…?
- Zawsze jakaś to szansa.

Gigi westchnęła i zmieniła temat.

- Dobra, mam wyniki… Jak zwykle mętlik w hormonach, no ale inaczej nie będzie. - Powiedziała spokojnie.
- Aha. - Eve przytaknęła bez entuzjazmu.
- Dalej czekam na próbki od naszych nowicjuszek, one dostają nieco inny miks, ale i tak warto sprawdzić, jak to im wpływa na cykl miesiączkowy…
- Co? Aha, no tak, one mają.
- Normalnie nie powinno się podawać witaminek zdrowym kobietom, ale modyfikowałam je trochę i tak sobie myślę, że może da to tym z Sopla jakiś inny wybór niż obowiązkowa ciąża…

Dopiero teraz dotarło do mnie, że to zdecydowanie nie była rozmowa przeznaczona dla moich uszu i zacząłem się dyskretnie oddalać, by grzecznie poczekać na Eve w kajucie.

- Ja tam bym chciała.
- No ja wiem o tym. - Odrzekła oskarżycielsko Gigi. - Tak w ogóle to przyczepiłaś się do największego niedojdy na “Arce”, przecież facet ledwo co był w stanie mówić na początku! Myślałam, że jest jakiś niebezpieczny, że wzięli na pokład jakiegoś psychopatę…

Gigi, tak bardzo cię w tej chwili nienawidzę.

- Oj tam, przesadzasz. - Zbyła ją Eve.
- Dał ci coś w ogóle? Prezent, czy coś? Jak to się w ogóle zaczęło?
- Tak po prostu wyszło. Wiesz, świat nie jest racjonalny - dodała Eve z przekąsem.
- Nie sprowokujesz mnie. Tak dobrze cię znam, może nawet lepiej, niż ty siebie.
- Może to los nas tak złączył…
- No dobrze, kochana - westchnęła Gigi - przyznaję ci to, zaczynasz mnie wkurzać. - Mogłem sobie tylko wyobrazić, jak poprawia swoje okulary na nosie. - Nie ma czegoś takiego jak determinizm, niektóre rzeczy się po prostu dzieją losowo, każdy układ ma większą lub mniejszą entropię, którą można zmierzyć, szukanie konkretnych przyczyn tam, gdzie ich nie ma, to zajęcie dla jednostek narcystycznych, które uważają, że świat się kręci wokół nich. - Pewnie teraz wskazuje oskarżycielsko palcem na Eve.
- Już dobrze, przepraszam. Wiem, czuły punkt. Nie powinnam była.

Gigi odetchnęła głęboko.

- Wiesz, nigdy nie przestałam o tym myśleć - podjęła na nowo.
- O ucieczce?
- Tak. Do dzisiaj tego nie rozumiem. Do końca wierzyli, że nic się nie stanie, choć zagrożenie wisiało już nad głowami, i to dosłownie. - Gigi pewnie teraz kręciła w głową w geście niedowierzania. - Zamknęli mnie w pokoju, choć wszyscy naokoło już uciekali na statki. Wyrzuciłam pościel przez okno, choć i tak nie miałam miękkiego lądowania, obtarłam sobie łokcie i kolana, ale co z tego. Pewnie leżą tam dalej, pod tonami gruzu, ale ja żyję. I wiesz dlaczego? Bo nie wierzę w duchy w przedmiotach, brodatego dziadka w chmurach, w przeznaczenie, szczęście i pecha. No i nie wierzę w przeznaczoną nam miłość, że ktoś tam czeka na ciebie. Nie ma czegoś takiego.
- I jesteś szczęśliwa z tym?
- Szczęście jest odwrotnie proporcjonalne do inteligencji - odwarknęła Gigi.
- Nie jesteśmy maszynami.
- No popatrz, nie tak znowu dawno temu chciałaś strzelić samobója, a teraz mi wypominasz, jak to mi jest źle? Osoba, która przez faceta wylądowała na wózku? 

Już dawno powinienem przestać podsłuchiwać i oddalić się, ale popełniałem w życiu dużo cięższe grzechy. Przysunąłem się bliżej drzwi.

- U mnie był ktoś, kto popychał ten wózek, a u ciebie?

Rzadko kiedy słyszałem tak jadowity głos u Eve.

- Bo co, bo zwabienie sobie faceta to taka trudna sprawa? Miałam ich więcej. A jak ci tak mocno popychanie w głowie, to pamiętam ten wasz eksperyment i te twoje kubeczki, to było chore i obrzydliwe, robiliście to jak zwierzęta, tyle ci powiem…
- Pytam: gdzie są ci twoi faceci?
- Eve, kochana, dlaczego chcesz mnie zranić? Powiem ci takie coś: jeszcze przed szpitalem starałam ci się pomóc, byłaś głupim dzieciakiem, które nie potrafiło się zachować wśród ludzi. Na “Arce” to wręcz pasożytowałaś na mnie lub innych dziewczynach, we wszystkim ci trzeba było pomagać, bo albo się bałaś, albo wstydziłaś czegoś…
- To ty mi wymyśliłaś to durne przezwisko, prawda?
- Co? Ja… nie…

Po raz pierwszy w trakcie tej rozmowy Gigi była autentycznie zmieszana.

- Może to przez ten mecz koszykówki? Gdy wybili ci zęby i wzięli do składu mnie zamiast ciebie…
- No żesz kurwa! - Gigi uderzyła pięścią w stół. - Flaki z siebie wypruwałam, żeby ci pomagać, a ty mnie tak teraz traktujesz?! A gdy tylko pojawił się jakiś frajer, to odrzuciłaś mnie, jak starą rzecz?!
- Ja też chcę ci tylko pomóc. Jestem twoją przyjaciółką... Zawsze nią byłam.
- Ty…! Co? Niby jak chcesz mi pomóc?
- Adaptacja protez. Powinien poradzić coś też na twoją.
- To nie jest kończyna! To są w ogóle jakieś… nieracjonalne bzdury… - Gigi zaczęła się zastanawiać.
- Teraz to już jest racjonalny proces. Mierzalny, powtarzalny… Musimy tylko dokładnie zbadać wyniki, żeby to zrozumieć… A tobie przy okazji pomoże. Wszystko pójdzie dobrze, mogę zadzwonić po Adama już teraz…

Gwałtownym ruchem wyszarpnąłem z kieszeni moją mobilkę, by ją wyciszyć.

 -Jakiego Ada… aha, Kot. No w sumie… No w sumie… Możemy spróbować, mieliśmy sto procent sukcesów do tej pory, doktor Ryuuji zgromadził bazę odczytów…

Miałem wrażenie, że Gigi próbuje przekonać samą siebie.

- Będzie dobrze. - Usłyszałem stukot bosych, filamentowych stóp o posadzkę. Eve podchodziła do Gigi. - Pomożemy ci. - Chyba ją przytuliła.
- No niech ci będzie… Przygotuję stół…
- Daj mi znać gdy będziesz gotowa, wtedy poślę wiadomość - usłyszałem już z oddali, starając się zrobić jak największy dystans od gabinetu w możliwie najkrótszym czasie.

***

- No cześć - przywitałem się.
- O, szybko się zebrałeś!
- Eee… dla ciebie wszystko!
- Pff, no co ty dzisiaj? - Eve machnęła ręką. - Słuchaj, jest jeszcze jeden zabieg do wykonania, taki poza planem…
- Ach tak?
- Wiesz, proteza w kręgosłupie Gigi nie działa tak, jak powinna…

Jak wiele innych dokonań doktora Ryuujiego, pomyślałem sobie. Facet eksperymentuje na żywych organizmach. Nie on pierwszy.

- Tak, jest sparaliżowana od pasa w dół….
- Pomyślałam sobie, że może jesteś w stanie jej pomóc.
- Dała się przekonać? - Zapytałem niewinnie. - Pokaz Kosy tak jej nie pasował, że w ogóle nie porusza tego tematu…
- Pogadałyśmy sobie na spokojnie i dała się przekonać. - Eve uśmiechnęła się szeroko. - I jak?
- Jeśli tylko Gigi nie będzie robić problemów…
- Nie będzie, właściwie to już jest przygotowana.
- Aha. To dobrze.

Eve chwyciła mnie za nadgarstek protezy i pociągnęła za sobą.

Na łóżku czekała już Gigi. Leżała na brzuchu, była nago. Filamentowa proteza wpijała się czarnymi szponami w jej kręgosłup, dalej po skórze ciągnęły się pobladłe już blizny. Proteza zaczynała się gdzieś w połowie klatki piersiowej i kończyła tuż nad pośladkami, lekko lśniącymi w intensywnym świetle lamp. Na chwilę stanąłem jak wryty.

- Eee… - Zacząłem. - Jaki był twój proces adaptacji? - Zacząłem.
- Ból odcinka piersiowego minął po paru dniach, a od odcinka lędźwiowego nic nie czuję. - Gigi przytuliła gąbkowatą poduszkę, na której oparła głowę. Popatrzyła na mnie lekko wystraszonym wzrokiem.
- Aha…
- Słuchaj, nie leż tak na golasa, sama proteza wystarczy - Eve wkroczyła do akcji i okryła prawie całe pośladki Gigi białym, cienkim prześcieradłem. - No, do roboty!

Podrapałem się po głowie. W przypadku kończyn musiałem sobie wyobrazić, jak ręka czy noga się poruszają i tyle wystarczyło, więc tutaj muszę zrobić coś podobnego, prawda?

Przejechałem delikatnie dłonią po protezie Gigi. Zadrżała.

Spojrzałem na stojącą z boku Eve. Patrzyła na to szeroko otwartymi oczyma i miała rumieńce, ale już było za późno, by się wycofać. Próbowałem sobie wyobrazić, jak poruszają się plecy Gigi… Ale jedyne, o czym byłem w stanie teraz myśleć, to jej… aktywność, którą odbywała na dzień przed atakiem na Inselhorn, z kilkoma moimi kolegami naraz.

Gigi jęknęła raz, a potem drugi. Cofnąłem dłoń.

- Ją to chyba boli… - Zwróciłem się do Eve.
- Myślę, że nie - odpowiedziała zmieszana. - Eee, rób dalej!

Posłuchałem, ale dalej nie mogłem wyrzucić z umysłu tej sceny, która tak mocno utrwaliła mi się w pamięci. Gigi znowu zaczęła jęczeć, ale moje zabiegi chyba zaczęły mieć również pożądany efekt: jej wystające spod prześcieradła stopy zaczęły się poruszać i napinać.
- Gigi, czujesz już nogi? - Spytałem.
- Mmmphhh! - Jęknęła mocno. Stopy rozluźniły się i znowu stały się bezwładne. Na prześcieradle pod Gigi rozszerzała się mokra plama.
- Eve, może przestańmy…? Ona najwyraźniej cierpi, sama zobacz…
- Eee, to nie to! Próbuj dalej! - Odpowiedziała, chyba była na skraju paniki.

No dobra, skup się człowieku. Proteza kręgosłupa. Mistral.

Dodatkowe kończyny wpijające się w jej ciało, pęczniejące czarne żyły łączące długi, czarny kawałek egzoszkieletu z dodatkowymi parami rąk i nóg. Błyskawicznie adaptująca się proteza, łącząca z innymi. Silny kawałek egzoszkieletu.

Jeszcze raz dotknąłem protezy Gigi, teraz już mając pewność, że to właściwe rozwiązanie. Jej plecy gwałtownie wygięły się do góry, by potem opaść na łóżko. Ciężko teraz oddychała. Patrzyłem na nią przez chwilę.

- Gigi, czy teraz możesz… - Zaczęła Eve.
- Mogę.

Poruszyła palcami u stóp, potem całymi stopami. Lekko zgięła nogi w kolanach, ale z powodu atrofii mięśni na niewiele więcej mogła sobie teraz pozwolić.

- Gigi! Tak się cieszę! - Eve chwyciła ją za rękę. - Teraz tylko rehabilitacja i będziesz chodzić!

Gigi wyszarpnęła szybko swoją dłoń z jej uścisku.

- Tak, dzięki wielkie. - Otarła dłonią pot z czoła i wytarła załzawione oczy. Rumieńce powoli bladły na jej policzkach. Odsapnęła. Spojrzała do góry, prosto na mnie, ale nie byłem w stanie odczytać jej intencji.
- Przepraszam, wszystkie zabiegi do tej pory obeszły się bez bólu, nie wiem, co dokładnie poszło nie tak…

Gigi patrzyła na mnie tępo przez chwilę, potem przeniosła wzrok na Eve.
- Koleżanko…
- Tak?! - Eve stanęła prawie na baczność.
- Nikomu ani słowa, rozumiesz?
- T-tak! - Pokiwała Eve z zapałem.
- Czuję już nogi i inne części ciała też, ale jeszcze trochę minie, nim zacznę chodzić. Na razie będę używać tego, co i tak planowałam na Inselhorn, czyli egzoszkielet…
- Przepraszam, co? - Zainteresowałam się nagle.
- Mówiłam ci przecież! Prace budowlane dalej odbywają się pod osłoną zwiększającą grawitację, coś tam naregulowali, ale i tak ekipy budowlane z Sopla w większości przypadków używają zaawansowanych egzoszkieletów. Niektóre są tak wielkie jak mechy, które miały Modliszki, teraz już odpowiednio przerobione, by każdy mógł nimi operować… Ale ja mam już przygotowany mały egzoszkielet. - Cierpliwie wyjaśniała Gigi. - Zresztą wkrótce sami zobaczycie. Eve, pomóż mi wstać. A ty wynocha do siebie.

Popatrzyłem jeszcze krótko na Eve, która wyganiała mnie gestem dłoni.

***

Staliśmy na dziobie “Asuki”, gdzie na horyzoncie już wyraźnie było widać Inselhorn. Zwiększyłem zbliżenie hełmu: wyspa, która była wcześniej skalistym zębem sterczącym z czarnego oceanu teraz była opleciona potężnymi rurami, upstrzona kanciastymi budynkami, zbudowana została cała przystań dla małych łodzi transportujących ludzi, sprzęt i zasoby. Wykonano olbrzymią pracę, która zmieniła drapieżny skalny kształt w industrialny chaos, ale ja akurat cieszyłem się na tę zmianę. Eve chyba też, sądząc po tym, jak mocno ściskała mnie za rękę.

- Pamiętasz, jak się objawił zielony EPM? Ciekawe, gdzie jest teraz…

Gdyby nie nagrania, to pewnie pamiętałbym z całej akcji tylko kolorowe plamy.

- Nie wiem dokładnie co nas czeka, ale na pewno będzie to dużo pracy.
- Na pewno.

Obejrzałem się za siebie: Gigi dalej na wózku, ale już niedługo wsiądzie do swojego egzoszkieletu. Potem Monter. Obok niego Romi, bez hełmu i dalej z długimi włosami, do czego to doszło w tym wojsku. Postawna i milcząca Mimi. Obok niej wysoka Kosa, z twarzą zakrytą tą deską. I czterdziestu siedmiu chłopa, którzy dzięki mnie odzyskali swoje życie i bardzo chcieli się do czegoś przydać. Razem z nimi doktor Ryuuji, trzymający w ręce swój hełm i zastanawiający się, czy go ubrać, jakby wahał się przed wstąpieniem na drogę bez powrotu, która prowadziła go wprost w objęcia wojska. Milcząca Ceci.

Jeszcze raz uważnie przyjrzałem się Inselhorn, tym razem koncentrując się na największej nowości: olbrzymiej czarnej kuli niejako przyczepionej do brzegu wyspy, która w rzeczywistości była taką samą barierą energetyczną, jaka otaczała Inselhorn, tylko zabarwioną na czarno, aby nikt z zewnątrz nie mógł wejrzeć do środka. Nie było takiej potrzeby, bo było dla mnie oczywiste, że w środku nie może się znajdować nic innego jak wrak podniesionej z odmętów czarnego oceanu “Arki”.

niedziela, sierpnia 23, 2026

21. Poświata


 

 Wyszedłem cicho z pokoju, w którym spała spokojnie Eve i ostrożnie zamknąłem za sobą drzwi. Teraz, gdy doktor Ryuuji z nią skończył, może będę mógł ją przenieść do naszego mieszkania…? Pozostało nam tylko czekać, aż protezy się zaadaptują, a szpitalna atmosfera niekoniecznie musi sprzyjać temu procesowi. Tak przynajmniej sobie to tłumaczyłem.

Przechodziłem właśnie koło izolatek, gdy z zamyślenia wyrwał mnie znajomo brzmiący, żeński głos:

- Hej, panie bohaterze!

Cholera. Zapomniałem postawić kołnierz płaszcza.

Zaglądnąłem do izolatki, z której dobiegł głos. Na łóżku, skierowana bokiem do mnie, leżała… Romi. Dalej szelmowsko uśmiechnięta, ale blada i z podpuchniętymi oczami.

- Wejdź, pokażę ci coś fajnego. - Odsunąłem do reszty drzwi i zatrzymałem się w progu.

Z fałd cienkiej kołdry powoli zaczął wyłaniać się duży środkowy palec z czarnego filamentu.

- Eee… Gratulacje?
- Na pewno znajdzie wiele zastosowań - Romi mówiła powoli, cały czas zwrócona do mnie profilem.
- Jak doszło do tego wypadku?
- Rany wojenne - Romi gestem swojej czarnej, filamentowej dłoni przywołała mnie do siebie. - Nie przestrasz się tylko.

Podszedłem do brzegu łóżka. odwróciła się do mnie.

Długa, gojąca się rana na prawym policzku była ściśnięta czarnymi, metalowymi zszywkami; w kilku miejscach widoczne były krwawe strupy, parę punktów ropiało.

- Paskudne, co? - Uśmiechnęła się półgębkiem, bo inaczej nie była w stanie. - Ale podobno na powietrzu szybciej się goi. Zęby też mi już powoli odrastają.
- To… Nie przejmuj się, potem naprawi to szybka operacja plastyczna…
- O nie, panie bohaterze - przerwała mi. - Ta blizna zostaje. I tak potrzebowałam pretekstu, żeby zmienić branżę - spojrzała mi prosto w oczy, doskonale wiedząc, że oglądałem nagrania z jej… występów. Przy okazji zauważyłem, że jej druga dłoń też jest teraz filamentową protezą, też nieproporcjonalnie dużą w stosunku do reszty jej ciała.
- Rany wojenne…?
- No dokładnie. - Spojrzała na mnie ponownie, tym razem niecharakterystycznie poważna. - Zaraz, ty naprawdę nic nie wiesz?
- Mało do mnie docierało przez ten ostatni czas… - Wyznałem z zakłopotaniem.
- Aha… - Spojrzała na pusty rękaw płaszcza. - No tak, to jestem w stanie zrozumieć. Masz czas?
- Teraz tak.
- Weź sobie krzesło, opowiem ci w skrócie, nie zajmie to długo.

Przysunąłem sobie lekkie, czarne krzesło i usiadłem ostrożnie. Ściągnąłem płaszcz, bo w małej izolatce było naprawdę gorąco.

- No to słuchaj: dokładnego czasu nie znam, ale prawdopodobnie po tym, jak rozwaliliście Oko, Sztuczną Inteligencję musiała naprawdę zaboleć dupa i posłała kilka chmar dronów w kierunku Sopla. Tylko kilka łodzi było wtedy na otwartym oceanie, no ale niestety w wyniku ataku albo zatonęły, albo spłonęły doszczętnie. - Romi była już całkowicie poważna. - W całym Soplu zawyły alarmy oznaczające powszechną mobilizację, bo prawie całe nasze siły, w sensie wy, walczyliście tam na Inselhorn, by nas ratować… - Błysk podziwu w jej oczach. - Oczywiście wszelkie pozory porządku szybko szlag trafił, no ale co się dziwić: ludzie mają szkolenie raz na parę miesięcy, dostają jakieś instrukcje których nikt nie czyta, a gdy przyjdzie co do czego, wszyscy panikują… Ale nie ja. - Znowu szelmowski uśmiech. - Moi czterej bracia dobrze mnie przyuczyli. Byłam wtedy, a jakże, w przystani, pobiegłam do jednej z naszych łodzi patrolowych i siadłam za działkiem przeciwlotniczym. Po prostu poczekałam aż wsiądzie reszta załogi, nikt się mnie nie czepiał, zresztą ja akurat wiedziałam, co mam robić. Wypłynęliśmy jako pierwsi, chłopaki odbierali komunikaty radiowe od łodzi na zewnątrz i mniej więcej wiedzieliśmy, gdzie nastąpił atak. Z celowaniem nie miałam problemu, te latające gówna fruwają całymi chmarami i sporo udało się strącić, no ale było ich zbyt wiele jak na naszą jedną łódź. Jeden podleciał i skończyło się strzelanie, urwało mi obie dłonie i fragment metalu rozorał mi twarz… Ale żyję.

Teraz pokazała całemu światu oba środkowe palce.

- W międzyczasie dopłynęły pozostałe łodzie, ludzie wzięli broń taką, jaką mieli, a i dronów nie było znowu tak wiele. Nie wiem, jak Sztuczna Inteligencja to sobie kalkulowała, po mojemu to wyglądało na jakiś desperacki atak… Pamiętam, że leżałam na pokładzie i chciałam się podnieść, ale przytrzymali mnie i chyba podali jakieś przeciwbólowe. Odzyskałam przytomność dopiero w tutaj, w szpitalu. - Wzruszyła ramionami.

Zastanowiłem się przez chwilę.

- Czyli z orbity zesłano jakieś drony, żeby zaatakować pozbawiony większości siły militarnej Sopel, ale ich atak został odparty wysiłkiem cywili… - Zastanowiłem się przez chwilę.
- No właśnie to powiedziałam. Wprawdzie nie było tego wiele, ale udało nam się - Romi była wyraźnie dumna z siebie.
- Twoi bracia… na którym okręcie służą?
- Służyli. Na “Feniksie”. - Romi patrzyła na mnie uważnie.
- Przepraszam, ale który to? Bo nie kojarzę…
- To był nasz drugi lotniskowiec. Ten pochlastany na kawałki przez mackowatego Skurwiela.
- Och…
- Wszyscy czterej tam zginęli, ojciec zresztą też. - Wzruszyła ramionami. - Jest wojna. Takie jest życie.

Przez chwilę siedzieliśmy w ciszy.

- Twoje dłonie…
- A tak: nasz kochany pan doktor mi je dał, uwielbiam tego faceta. - Żywe błyski znowu pojawiły się w jej oczach. - Zgłosiłam się do programu protez, w końcu na twoim przykładzie widziałam, że to jest możliwe i że są ludzie, którym się to udaje - wskazała palcem na mój kikut. - Pan doktor niestety nie miał gotowych protez w moim rozmiarze, a czas uciekał, to zgodziłam się na to, co miał. Coś tam pomruczał o procesie adaptacji, ale pobolało trochę i przestało. - Zacisnęła prawą dłoń w pięść i obdarzyła mnie swoim kolejnym szelmowskim uśmiechem. - Chcesz się przekonać, co mogę nimi zrobić?
- Eee, może kiedy indziej. A tak w ogóle to wyglądasz mi już na całkiem zdrową… Kiedy cię wypuszczają?
- Pewnie niedługo; później dzisiaj będą mi wyjmować zszywki, popsikają czymś dezynfekującym i wykopią do domu. Rehabilitant wpadł na chwilę, pomachałam trochę palcami, pokazałam mu środkowy i poszedł sobie.
- A co potem? - Chlapnąłem trochę bez wyczucia.
- Jak już mówiłam, chcę się przebranżowić - wykonała kilka posuwistych ruchów zaciśniętą dłonią. - Słyszałam, że szykuje się potężna wyprawa na Inselhorn, parę statków z przemysłowymi drukarkami już tam popłynęło i zbierają personel do kolejnych zadań… Chyba tam poszukam szczęścia.
- Miło to słyszeć - podniosłem się z krzesła i wziąłem płaszcz. - Dzięki, że mi wszystko opowiedziałaś. Nie za bardzo się orientowałem w sytuacji…
- Pamiętam, panie bohaterze, że była z tobą taka dziewczyna…
- Eve.
- Co z nią?
- Leży tutaj. Nie jest najlepiej… - Zacząłem masować kark lewą dłonią.
- Pan doktor ją poskłada. Wyleczy ją - pokazała mi wyciągnięty do góry filamentowy kciuk.

Nic na to nie odpowiedziałem, tylko pomachałem jej dłonią na pożegnanie.

Szedłem tak przez korytarz i w pierwszej chwili nie zwróciłem uwagi, że głosy w salach cichły.

O cholera. Zapomniałem ubrać płaszcz.

- Hej, bohaterze! - Zawołał mnie kolejny znajomy głos.

Nie mogłem uwierzyć w to, co słyszę i stałem tak przez chwilę jak głupi.

- No co ty! Dalej mnie nie poznajesz?!

Monter.

Siedział na łóżku wystawionym na korytarz; to on musiał mnie wołać, gdy wcześniej pędziłem do Eve. Lewą rękę miał usztywnioną w filamentowej formie i zawieszoną na temblaku, a łuk brwiowy miał spięty takimi samymi zszywkami, jakie widziałem u Romi.

- Ty żyjesz?!
- Nie, kurwa, umarliśmy tam wszyscy i masz zwidy przedśmiertne teraz.
- Aha… Ale wtedy, na Inselhorn…
- Przyładowałem głową tak mocno, że mimo hełmu rozwaliłem łuk brwiowy. Krwawiło mocno, ale nic poważnego mi się nie stało. To znaczy do czasu, jak pan robot próbował mnie wyciągnąć z helikoptera…
- Kto?
- Ta para naukowców zespawana ze sobą, pamiętasz? Z tego co mówili to ty ich uwolniłeś, panie bohaterze!

To zamiast “Kota” mam być teraz “Bohaterem”? Nie mówię nie.

- Co z nimi? Co się dokładnie stało?
- Nie wiem dokładnie czym się teraz zajmują, ale wtedy wzięli Młotka ze sobą, bo siedział tam bez ruchu.
- On też jest tutaj?
- Nie, został na Inselhorn… W każdym razie: próbowali mnie wyciągnąć z fotela, ale chyba nie rozumieli za dobrze, jak wielką mają parę w łapach. No i teraz mam kości przedramienia chyba w pięciu kawałkach.
- To jest… jakiś problem? Przecież podadzą ci płyn zrostowy, robią go z osocza i jeszcze tam czegoś…
- To samo w sobie nie jest problemem, ale kości najpierw trzeba nastawić, a na to nikt nie ma czasu, bo tam masz chłopaków z urwanymi kończynami. No to tak sobie czekam. - Wzruszył ramionami.
- Mogło być dużo gorzej… A tak w ogóle: co z “Arką”? Wiesz coś? - Dopiero teraz zacząłem o tym myśleć.
- Coś tam wiem - podniósł do góry przerobioną przez siebie mobilkę. - Cała sprawa to teraz tajemnica wojskowa, ale wiem na pewno, że ktoś tam przeżył. Wiem, że ta dziewczynka, Riko, wyszła bez szwanku, bo znaleźli ją w jakimś schronie… Gigi też żyje, bo widziałem, jak ją wieźli na operację… Choć kiepsko wyglądała… - Na chwilę spuścił głowę. - Trochę personelu też się uratowało, choć większość albo utonęła w czarnej mazi, albo została zmiażdżona. W sumie przywieźli tu kilkadziesiąt osób z całej załogi, może reszta nie potrzebowała pomocy…
- Rozumiem… A sama “Arka”? Jak ją wyciągnęli? Przecież widzieliśmy, jak tonęła…
- To właśnie jest tajemnicza sprawa - Monter ożywił się na nowo. - Nikt nic nie mówi na ten temat, taki jest rozkaz. Tak na logikę musieli ją wyciągnąć, ale jak im się to udało to nie mam pojęcia. Parę statków popłynęło na Inselhorn i będą coś budować, rekrutują też nową załogę…
- Tak, to słyszałem. Ale to już beze mnie.
- Tak, twoja proteza… A właśnie, co z Eve? Bo też doszły mnie słuchy…
- Jakoś super nie jest. Ale wyjdzie z tego, doktor jej pomoże.
- Ten rzeźnik?! No nie byłbym taki… Albo nieważne.

Wolałem nie kontynuować tematu. Pożegnałem się z Monterem, autentycznie szczęśliwy, że żyje; ubrałem płaszcz i wróciłem do naszego mieszkania z zamiarem przygotowania go na przybycie Eve.
Zamiast tego opadłem na łóżko i spałem kilkanaście godzin.


Cała dalsza komunikacja odbywała się między mną i Ceci, która starała się ze wszystkich sił nie dopuszczać mnie do doktora Ryuujiego. Ten zaakceptował wypis i wypisał zlecenie na transport medyczny. Ceci dała mi krótki kurs obsługi wózka inwalidzkiego i cewnika (choć to nie była wielka filozofia), wydała maści na odleżyny. Przez chwilę liczyła coś w pamięci, a potem wywiozła z magazynu starannie odliczoną liczbę woreczków, które mieliśmy podłączać do kroplówki - to był ten środek przeciwbólowy, który Eve sobie mogła sama dozować. Drugi zestaw zawierał kroplówki ze środkami odżywczymi, bo Eve stały pokarm zazwyczaj zwracała.


Nadszedł trudny moment przeniesienia Eve na wózek inwalidzki. Z jednej strony ja, z drugiej Ceci (zaskakująco silna) chwyciliśmy ją pod ramiona i ostrożnie posadziliśmy na wózku. Krzywiła się z bólu gdy przyszło do zginania kolan i drżącą ręką naciskała przycisk dozujący środek przeciwbólowy, ale wytrzymała. Ceci wskazała na drzwi i straciła nami zainteresowanie, śpiesząc się do innych spraw. W tym przepełnionym, głośnym szpitalu zostaliśmy sami.

Pchałem powoli przed siebie wąski wózek z półprzytomną Eve. Zerknąłem do jednej z izolatek, ale łóżko Romi zajął już ktoś inny. Montera też nie spotkałem, może go w końcu wzięli na tę operację. Wyprowadziłem wózek przez recepcję i wejście główne na stację i pojechaliśmy do jaskini, w której był nasz blok mieszkalny.
Place budowy były w większości opuszczone, dużo budowlańców podobno popłynęło na Inselhorn; udało mi się jednak znaleźć dogodną drogę dla wózka, winda na szczęście już działała. Wjechałem wózkiem przez niski próg, ale Eve nie za bardzo reagowała na to, co się dzieje. No nic, pewnie z czasem jej się polepszy.


***

Nie polepszało jej się. Wprawdzie dobrze opanowaliśmy sztukę przesiadania się z wózka na łóżko i w drugą stronę i od czasu do czasu była niemal taka jak dawniej, ale wyraźnego powrotu do zdrowia nie zauważałem.
Nie pozwalała mi, bym pomagał jej się umyć, bo “nie chciała, żebym widział jak teraz wygląda”. Nie nalegałem i wychodziłem wtedy z pokoju, tak jak prosiła.
Czasem udawało się dłużej porozmawiać, choć tematy były głównie te same i zdawkowe: jak tam inni, co z kikutem protezy, jest fajnie, że żyjemy.
Raz jeden wróciła myślami do zdarzeń z Inselhorn i pytała, jak się uratowaliśmy; powiedziałem, że nie jestem pewien i że ocknąłem się w blisko plaży, pewnie zniosły nas tam ekipy ratowników.

Pewnego razu odważyłem się spytać, dlaczego zdecydowała się na taki ryzykowny atak; powiedziała, że gdy wylądowała na skałach i przeturlała się, to zaczęła biec w kierunku spadającego helikoptera, bo widziała wylatujące z niego pakunki i człowieka. Dostrzegła kroczącego biorobota i ukryła się za wielkim kamieniem, ale coś ją tknęło i wyjrzała by sprawdzić, co się dzieje. Zobaczyła, jak się czołgam i musiała zareagować, nie zastanawiała się nad tym. Powiedziała, że nie żałuje ani trochę.

Upływające dni były bardzo podobne do siebie i zlewały się w jedno; upływ czasu głównie odmierzały mi ubywające kroplówki ze środkiem przeciwbólowym. W trakcie dnia próbowałem zagadywać do Eve i opowiadać jej wiadomości wyczytane z serwisu informacyjnego Sopla (tak swoją drogą, kto to w ogóle redagował?), ale poza pojedynczymi momentami przytomności niespecjalnie na to reagowała. Głównie majaczyła w półśnie, to pewnie był efekt środka przeciwbólowego, którego ubywało coraz szybciej.

Nikt się nami nie interesował, nikt nas nie odwiedzał. Czasem tylko coś przychodziło na mobilkę Eve, ale nie zwracała na to specjalnej uwagi. Raz dziennie sadzałem ją na wózek i brałem na przejażdżkę po Soplu: odwiedzaliśmy przystań (gdzie panował olbrzymi ruch) albo wędrowaliśmy po różnych jaskiniach mieszkalnych, ale starannie unikałem szpitala oraz również gorących źródeł, z których Eve nie była w stanie korzystać. Może wkrótce.

Najlepiej reagowała na park, podnosiła głowę gdy wyprowadzałem jej wózek z kolejki żeby zobaczyć kopułę, pod którą zieleniły się drzewa. Spacer ścieżkami i sielankowe widoki wyraźnie ją uspokajały i zwykle zasypiała, wtedy przystawałem i siadałem na ławce, siedząc tak parę godzin i obserwując ludzi. Wiem, że przyciągaliśmy spojrzenia, ale nikt nas nie zaczepiał, i bardzo dobrze.

Te krótkie momenty wytchnienia nie były jednak w stanie zwalczyć mojego rosnącego strachu o jej stan zdrowia, który wcale się nie poprawiał. Nie chciałem wierzyć w przepowiednie doktora Ryuujiego, nie chciałem mu raportować aktualnego stanu Eve (którym chyba zresztą stracił zainteresowanie), w ogóle nie chciałem myśleć o szpitalu, ale niestety coraz szybciej zbliżał się moment, w którym musiałem tam pójść, bo kończył się środek przeciwbólowy.

Z dużą obawą zostawiłem Eve samą w mieszkaniu, błagając o to, żeby natychmiast przysłała mi wiadomość, gdyby działo się coś niedobrego; tylko półprzytomnie pokiwała głową. I tak, od jakiegoś czasu zaczęła mi kiełkować w głowie myśl, że będzie próbowała coś sobie zrobić.

Ruszyłem do przystanku z nadzieją załatwienia sprawy jak najszybciej, wpadłem do recepcji jak pocisk z zamiarem porwania kroplówek i jak najszybszego powrotu.

- A, to ty. - Usłyszałem za plecami. Stanąłem jak wryty. - Eve mogłaby mi odpisać kiedyś, wiesz?
- Jak to…

Gigi siedziała za biurkiem, pisała coś na swojej mobilce. Odłożyła ją i spojrzała na mnie.

- Kiedy ty… - Nie było czasu się nad tym zastanawiać. Palnąłem pierwszą rzecz, która mi przyszła do głowy. - Słuchaj, jesteś jej koleżanką, może… Odwiedzisz ją, spotkacie się…? Przyjdziesz do nas kiedyś?
- Może być ciężko. - Gigi odsunęła się od biurka, za którym siedziała, a mówiąc precyzyjniej: odjechała. Ona też siedziała na wózku inwalidzkim. - No, szału nie ma - rzuciła w odpowiedzi na moje zszokowane spojrzenie.
- Co się dokładnie stało…
- No fajnie, że się zainteresowałeś - odpowiedziała kwaśno, choć w tej chwili naprawdę nie miałem cierpliwości na znoszenie jej paskudnych nastrojów. - Strzelił mi kręgosłup.
- Jak…
- Cały okręt trzeszczał ogłuszająco, zaczęłam panikować. To było wtedy, gdy Skurwiel zaczął miażdżyć “Arkę”... - Skrzywiła się. - Schowałam się pod szpitalne łóżko, wiesz, te na “Arce” były bardzo mocne, wytrzymają ciężar kilku ludzi…
- Aha.
- Schowałam się pod nim, ale i tak mnie przygniotło - wskazała kciukiem za siebie. - Wielu się utopiło w czarnej mazi, która zaczęła się wlewać przez pęknięcia kadłuba. Większość z tych, którzy przeżyli, ewakuowało się do Audytorium i zatarasowali przejście waszymi stacjami roboczymi i innymi gratami. Pewnie przeżyłoby jeszcze więcej, gdyby drzwi działały…

Podrapałem się w zakłopotaniu po głowie.

- W każdym razie: nie wiem, jak długo tam leżałam, bolało niesamowicie i nie czułam nóg. Myślałam, że tam umrę, było coraz ciężej oddychać, zobaczyłam podchodzące do mnie nitki czarnej mazi. Ale chwilę potem coś szarpnęło całym okrętem do góry i maź się cofnęła, a ja straciłam przytomność. Podobno personel “Asuki” mnie wyciągnął i ewakuował, przy okazji dodatkowo uszkadzając, bo sparaliżowało mnie od szyi w dół, wylądowałam pod respiratorem. Trafiłam pod nóż doktora Ryuujiego, który postanowił na mnie przetestować swoją eksperymentalną egzoprotezę kręgosłupa; to była szansa by żyć w miarę normalnie, to się nie sprzeciwiałam. Nie do końca wyszło, bo nogi są dalej niesprawne, ale oddycham samodzielnie, poruszam rękami, mogło być gorzej. Ale będę jeździć na wózku i szczać do worka do końca życia, przynajmniej mi ich nie amputowali… - Zamilkła.

Doktorka.

- Dobra, nieważne. Ja powoli wracam do życia i staram się coś robić, zamiast leżeć bezwładnie jak nie powiem kto.

Dużo wysiłku wymagało opanowanie się, by jej czegoś teraz nie powiedzieć.

- Słuchaj, czy tobie się przypadkiem gdzieś nie spieszyło?
- Tak, przyszedłem odebrać kroplówki…
- Przeciwbólowe? Już się skończyły? - Obliczyła coś szybko na swojej mobilce. - Aha… - Popatrzyła na mnie niepewnie.
- Coś nie tak?
- Nie, nic… Dobra, leć po to, pogadamy pewnie jeszcze kiedyś. - Odegnała mnie skinieniem ręki.

Pożegnałem się i pobiegłem do Ceci; gdy wracałem po chwili przez recepcję, Gigi już tam nie było.


Przywlokłem za sobą cały wózek kroplówek, którymi hojnie obdarowała nas Ceci. Na szczęście standaryzowana szerokość wszystkiego pozwoliła mi przejechać przez drzwi naszego mieszkania. Podpiąłem nową na miejsce już opróżnionej i Eve zaczęła chciwie naciskać przycisk dozujący, a ja udawałem, że tego nie widzę.

***

Minęło kolejnych kilka dni, nie wiem dokładnie ile, bo wolałem ich nie liczyć. Wtedy na nasze mobilki przyszło ogłoszenie z serwisu informacyjnego: deluminacja.

Dzień Ziemi to było trochę kontrowersyjne święto, bo obrzydzenie do niektórych praktyk naszych przodków było powszechne nawet w trzecim czy już w czwartym pokoleniu, ale z drugiej strony była to jakaś tradycja, którą obchodzono nawet na statku badawczym z czasów mojego dzieciństwa, gdy hologramowi nauczyciele pokazywali nam kulę ziemską i opowiadali nam o niej.
Na ten rok zaplanowano deluminację: specjalny pokaz, gdzie pod kopułą parku organizatorzy, czyli Komitet, mieli wygasić wszystkie światła i wyświetlić rozgwieżdżone niebo wraz z ziemskim Księżycem. Zjawisko “nocy”, gdy nie widać żadnego ze słońc, jest dla nas konceptem dość obcym, dlatego ogłoszenie zawierało też porady jak zachować się w ciemnościach i świecić sobie ekranem mobilki w razie konieczności.

Zaproponowałem Eve, że wybierzemy się tam; musiałem jej to powiedzieć kilka razy, bo widziałem, że nie do końca do niej to dociera: coraz trudniej było jej się wyrwać ze stanu półsnu. W końcu jednak pokiwała głową z jako takim entuzjazmem.

Dzień pokazu deluminacji nadszedł dość szybko, ale to pewnie znowu identyczne dni zlały mi się w jedno. Przeniosłem ją na wózek i zjechaliśmy na dół, ostrożnie przewiozłem ją między niedokończonymi ulicami na stację i pojechaliśmy do parku.

Czekał już tam spory tłum, który u wejścia kondensował się w kolejkę powoli wchodzącą do parku. Mieszkańcy Sopla przepuszczali nas, kiwając głowami i rzucając ukradkiem zmartwione spojrzenia w kierunku Eve. Czy nas poznawali? Czy rozpoznawali mnie? Nie miałem pojęcia, po prostu kłaniałem się w odpowiedzi i starałem się jak najszybciej przepchnąć wózek, by nie tarasować przejścia.

Deluminacja miała następować stopniowo, aby nie wywołać niepotrzebnego szoku u zgromadzonych; wielu przyszło z kocami i rozłożyło się na nich, żeby mieć lepszy widok na kopułę parku. Stanęliśmy obok ściany drzew, niedaleko ścieżki, gdy kopuła parku zaczęła się już robić matowa. Eve się na to trochę ożywiła i jakoś energiczniej rozglądała na boki, jakby właśnie się obudziła z długiego snu. Ja też się rozejrzałem i zobaczyłem kolejną postać na wózku… No świetnie. Była to Gigi.

- No jak tam, koleżanko? - Zagadała ze źle skrywaną złością. - Czemu nie odpisałaś na moje wiadomości?
- Ja… Nie wiedziałam, co ci powiedzieć…
- Śmieszne, nie? Kiedyś obie trafiłyśmy do szpitala tego samego powodu, teraz obie jeździmy na wózkach…
- Tak… Bardzo śmieszne… - Powiedziała Eve słabo i potrząsnęła głową, jakby próbując się dobudzić.
- Pan bohater dba o ciebie, co? - Dodała złośliwie.
- Gdyby nie on… - Nie dokończyła, dalej potrząsając głową.

Gigi popatrzyła najpierw na mnie, potem z powrotem na Eve i teraz na jej kroplówkę. Najwyraźniej uznała, że dalsze próby rozmowy nie mają sensu, bo odwróciła wózek i pomachała nam na pożegnanie. Coś jeszcze pomruczała pod nosem, ale nie usłyszałem dokładnie. Dużo bardziej interesowało mnie to, co robi teraz Eve, bo właśnie przestała się kołysać i patrzyła w kopułę imitującą niebo. Błyszczały jej oczy. Wykonała gest ręką, abym zbliżył się do niej.
- Wiesz, powiem ci coś… - Wyszeptała mi do ucha, patrząc dalej w pojawiające się wśród ciemności gwiazdy. - Tylko nie mów nikomu, a na pewno nie Gigi… - Pokazała słabo ręką w kierunku oddalającego się wózka. - I sam się nie śmiej…
- Ależ skąd. - Słuchałem z najwyższą uwagą, bo było to najwięcej, co Eve powiedziała naraz od czasu naszej rozmowy o zdarzeniach z Inselhorn.
- Dzieci.
- Co?
- Śniły mi się. Że jest ich dwójka, chłopiec i dziewczynka, chyba bliźniaki… - Znowu zaczęła kiwać głową na boki. - Wiem, to bez sensu, ale to było takie wyraźne…

Nic na to nie odpowiedziałem. Oderwała wzrok od gwiazd i spojrzała mi prosto w oczy.

- Zostawiam cię teraz.
- … O czym ty mówisz?

Podniosła słabo rękę, w której trzymała przycisk dozowania płynu z kroplówki. Powiodłem wzrokiem po przewodzie i dopiero teraz zobaczyłem, że jest prawie pusta.
- Jeszcze niedawno ją zmieniałem…?
- Zaraz pewnie… wysiądzie mi… serce… - Jej oczy zaszły mgłą. Oklapła na wózku. Chyba nie oddychała.

Nie. Tak nie może być. To nie tak miało być.

Chciałem powtórzyć to, co zrobiłem na Inselhorn. Dotknąć jej tatuażu. Pobudzić serce do pracy. Nie miałem czym.

Myśl. Myśl teraz. Nie panikuj. Znikąd pomocy. Co robić? Myśl logicznie. Xavier. Ręka w szklanym pudle. Kształt ręki Mistral. Zmiana kształtu. Kalibracja. Moja… własna proteza zmieniała kształt… W miarę jak nabierałem mięśni… Czy zwrócił ktoś na to uwagę? Milioner bredził coś o tym paradoksie. Coś z niczego.

Wyciągnąłem kikut iskrzącej protezy nad głową nieprzytomnej… albo już nieżywej Eve? Ściągnąłem płaszcz i wyobraziłem sobie, jak powinno wyglądać moje prawe ramię. Tak, jak wtedy, gdy pojawiało się w szklanym pudle.

Wokół kikuta uformowała się czarna chmura cząstek, przeszywały ją łuki elektryczne ze szczątków wpijającej się w moje ciało protezy. Chmura zaczęła się kondensować.

Po chwili uformowało się kompletne, jeszcze iskrzące ramię. Zupełnie tak, jakby cały czas tam było, tylko po prostu dopiero teraz zrozumiałem, że mogę je przywołać. Wyobrazić sobie, a ono się pojawi. Filamentowe palce dłoni zaczęły się poruszać z pełną swobodą, sama dłoń już też była w pełni uformowana, choć jeszcze iskrzyła.

Natychmiast dotknąłem protez Eve.

W umyśle pojawił mi się jej obraz takiej, jaka była na Inselhorn: zmasakrowana, z wyrwanymi nogami. Wyobraziłem sobie ją taką, jaka była przedtem: w głowie pojawił mi się obraz Eve, która swobodnie chodzi na swoich protezach, jakby były naturalną częścią jej ciała. Bo przecież teraz już były. Posłałem jej tę myśl, aby przekonać ją, że to prawda. Impuls elektryczny przeskoczył z mojej ręki do jej filamentowych nóg i poszybował dalej, do mózgu.

Przyjęła moją myśl, zrozumiała ją. Odpowiedziała mi, poprzez filament przeskoczyła jej myśl do mnie, widziała siebie stojącą pewnie na dwóch protezach, zerwała się do biegu. Podniosłem głowę na jej twarz i wyżej, ku rozgwieżdżonemu sklepieniu parku.

Poczułem, że unosimy się w powietrzu, że jesteśmy teraz gdzieś wysoko pod kopułą. Trzymaliśmy się za ręce, wirowaliśmy powoli. Eve miała otwarte oczy i była w pełni przytomna, płakała i śmiała się równocześnie, ja zresztą chyba też. Rozejrzeliśmy się w euforii; gwiazdy powoli niknęły w poświacie powoli wyłaniającego się zza horyzontu ziemskiego Słońca. Ta poświata powoli nas pochłaniała, lecieliśmy na niej, nie rozumiejąc, co się dzieje. Byliśmy szczęśliwi, światło i euforia przepełniały nas. Mieliśmy po jednym skrzydle, będziemy w stanie unosić się wspólnie, dopóki będziemy trzymać się za ręce. Niczego się już nie baliśmy. Światło wschodzącego Słońca pochłonęło nas w całości.

Ocknąłem się, wizja skończyła się. Klęczałem przy siedzącej na wózku Eve, dalej dotykałem swoją protezą jej nóg. W parku właśnie wracało zwyczajne oświetlenie; rozejrzałem się, niektórzy ludzie klaskali, inni leniwie podnosili się z kocy i zbierali do domu. Nami nikt się nie interesował.

Podniosłem wzrok. Eve patrzyła na mnie, w pełni przytomna, swoimi szeroko otwartymi, teraz mokrymi od łez oczami. Wykonała gest dłońmi, abym trochę się odsunął.

Wstała.

Obserwująca nas zza drzewa Gigi otworzyła usta w zaskoczeniu.